Missing Peace | missingpeace.eu | NL

De ‘alles behalve Bibi campagne’ van de Israëlische media

Door Missing Peace

netanyahu

Op 17 maart a.s. gaat Israël opnieuw naar de stembus om een nieuw parlement te kiezen. Gemiddeld gaat de Israëlische kiezer iedere twee jaar naar het stemlokaal. Dat heeft te maken met de fragmentatie van het Israëlische politieke spectrum en de niet geringe problemen waarmee het land te maken heeft.

Er zijn ook dit keer weer meer partijen die meedingen dan bij de vorige verkiezingen en de grootste partij kan volgens de peilingen niet meer dan 27 zetels van de 120 in de Knesset winnen. De rechtse partijen zullen volgens de peilingen ongeveer 70 zetels krijgen waardoor de vorming van een linkse regering vrijwel uitgesloten lijkt.

Toen in november vorig jaar de huidige, door Likoed gedomineerde regering, viel begreep eigenlijk niemand waarom. Het had meer met persoonlijke tegenstellingen te maken dan met politieke geschillen. Feit is dat sinds de Derde Gaza Oorlog er duidelijke scheuren waren waar te nemen in de coalitie die bestond uit rechtse en linkse partijen. Er was regelmatig sprake van openlijke rebellie van coalitie partners tegen het leiderschap van premier Netanyahoe.

Uiteindelijk besloot de premier dat het land zo niet langer bestuurd kon worden en ontsloeg minister Lapid van de centrum linkse Yes Atid partij en Tzipi Livni van de Hatnua partij. De partij van Livni was voortgekomen uit Kadima, de partij die door ex-premier Sharon werd opgericht en die inmiddels verdwenen is.

Kort daarna begon de bizarre campagne voor de twintigste Knesset. De toon voor de campagne werd gezet door de leiders van de Arbeiders Partij (Herzog)) en Hatnua (Livni). Beide leiders stuurden kort na het begin van de campagne aan op een gezamenlijke lijst onder de naam Zionistische Unie. Dit werd gedaan om de linkse krachten te bundelen en om de kansen te vergroten dat een linkse partij de verkiezingen zou winnen.

Het duo Herzog-Livini sprak af dat wanneer de nieuwe lijst de verkiezingen zou winnen en er in een zou slagen om een regering te vormen, om dan het premierschap te laten roteren. Herzog zou eerst twee jaar premier zijn en daarna Livni twee jaar.

Het duo had echter een groot probleem bij het realiseren van dit plan en dat was de populariteit van de huidige premier Netanyahoe.

Het was hierom dat de campagne van Livni en Herzog zich toespitste op de persoon van de premier. Daarbij leken alle remmen weg te vallen. Livni nam bijvoorbeeld het woord impotent in de mond toen zij het leiderschap van Netanyahoe bekritiseerde en zei dat ze was gaan samen werken met Herzog om samen het vuil buiten te zetten. Met het vuil doelde zij op Netanyahoe.

Tegelijkertijd ontstond er een rel in de religieuze Shas partij die na het overlijden van haar mentor rabbijn Ovadia Yosef te maken had gekregen met toenemende interne verdeeldheid. Er was sprake van twee blokken in Shas, het grootste blok werd aangevoerd door Ariyeh Deri en de leider van het andere blok was voormalig fractievoorzitter Eli Shai. Nadat er flink met modder was gegooid stapte Shai uit Shas en richtte een nieuwe partij op onder de naam Yachad (Samen).

De rechtse Yisrael Beitenu partij van minister van buitenlandse zaken Avigdor Lieberman kwam op hetzelfde moment in opspraak vanwege een corruptie schandaal. Onderminister Faina Kirschenbaum was een van de verdachten in het schandaal en oud minister Stas Miseznikov staat ook onder verdenking. De timing van het naar buiten brengen van het schandaal was opvallend. Eerder gebeurde dat ook met een vermeende corruptie zaak tegen partijleider Lieberman. Deze werd vorig jaar na een onderzoek dat jaren duurde gezuiverd van alle blaam. De gevolgen van het huidige schandaal lijken echter veel ernstiger voor de partij van Lieberman. In de peilingen staat de partij op zwaar verlies en zal waarschijnlijk gehalveerd worden in haar zetel aantal. (13-6)

De media in Israël en dan vooral de TV-zenders Kanaal 2 en Kanaal 10 lieten intussen opnieuw hun politieke voorkeur duidelijk blijken. Het Israel Beiteinu schandaal werd door de media twee weken lang gebracht als het belangrijkste nieuws en volledig uitgemolken, terwijl op hetzelfde moment allerlei andere belangrijke ontwikkelingen in en buiten Israël werden onderbelicht.

Dezelfde soort nieuws manipulatie werd vanaf het begin gebruikt om de positie van premier Netanyahu te ondermijnen. Na de aanslagen in Parijs besloot Netananyahoe naar Frankrijk te gaan om deel te nemen aan de manifestatie tegen de terreur in de Franse hoofdstad. Kanaal 2 en 10 brachten echter voornamelijk de oppositie van links en de Franse regering tegen Netanyahoe’s reis naar Parijs onder de aandacht.

Toen kort daarop Netanyahoe werd uitgenodigd om het Amerikaanse Congres toe te spreken over Iran werd opnieuw voornamelijk de oppositie tegen de toespraak in Israël en de VS belicht. Het idee voor de toespraak zou door Netanyahoe zijn bedacht om de verkiezingen in Israël te beïnvloeden en ook werd gesuggereerd dat de premier president Obama had geschoffeerd door de toespraak voor het Congres niet te melden aan het Witte Huis. In beide gevallen was deze voorstelling van zaken onjuist , bleek later.

Aan het eind van januari werd de “alles behalve Bibi campagne” in de Israëlische media verder opgeschroefd. De aandacht werd nu verlegd naar ( vermeende) corruptie in de huishouding van de premier. Avond na avond opende het nieuws met het “statiegeld schandaal”, ook wel aangeduid als “Bottlegate”, een subtiele verwijzing naar Watergate dat Nixon uiteindelijk het presidentschap in de VS kostte. Het ging om 900 Euro statiegeld over de jaren 2008 tot 2013 dat Sarah, de vrouw van de premier, niet had teruggestort in de staatskas maar in de kas van de familie Netanyahoe.

Toen dat ook niet hielp om de populariteit van Netanyahoe omlaag te krijgen werd een rapport van de staats ombudsman dat vorige week werd gepubliceerd avond aan avond als het belangrijkste nieuws gebracht. De uitgaven in de residentie van de premier waren explosief gestegen sinds de familie Netanyahoe daar woonde, meldden de media. De voormalige conciërge van de residentie hield in primetime een persconferentie die op alle netten tegelijkertijd werd uitgezonden. De man kondigde aan de vuile was over de familie Netanyahoe te gaan buiten hangen en zei dat hij ontslag had genomen vanwege slechte behandeling door zijn voormalige werkgever.

Er werd niet bij gemeld dat die uitgaven na eerder onderzoek al drastisch omlaag waren gebracht en dat de uitgaven in de residentie van ex-president Peres ver boven die van Netanyahoe lagen. De conciërge bleek ook niet van onbesproken gedrag. Hij bleek gelogen te hebben over de reden waarom hij ontslag had genomen. Toen hij eerder hierover werd geïnterviewd had hij gemeld dat hij was weggegaan om zijn vader te helpen die toen terecht stond vanwege een steekpartij.

Dit hele media circus vond plaats terwijl in de landen rondom Israël allerlei gebeurtenissen plaatsvonden die politiek gezien van enorme betekenis zijn voor Israël maar die niet of nauwelijks werden gerapporteerd door de Israëlische TV-media. Voorbeelden zijn de toenemende dreiging van Islamitische Staat voor Egypte en Jordanië; de activiteiten van Iran en Hezbollah aan de grens met Israël in Syrië en publicatie van rapporten van het Internationaal Atoom Agentschap (IAEA) waaruit blijkt dat tenminste een deel van de waarschuwingen van Netanyahoe over de ontwikkeling van een Iraans atoomwapen waar zijn.

De Israëlische kiezer lijkt zich echter goed bewust van de doorzichtige pogingen van de media om Netanyahoe in diskrediet te brengen. Volgens een peiling van een instituut dat niet wordt gecontroleerd door deze media staat Likoed nu op 27 zetels en de gecombineerde lijst van Herzog en Livni (Zionistische Unie) op 23 zetels. Het zal geen verbazing wekken dat de verkiezingsonderzoeken die Kanaal 2 en 10 organiseren laten zien dat de Zionistische Unie op voorsprong staat.

Dit is niet de eerste keer dat de Israëlische TV-media proberen om via nieuws manipulatie de uitslag van de verkiezingen om te buigen naar hun voorkeur. In 2003 onthulde de linkse krant Ha’aretz dat de Zuid Afrikaanse zakenman Cyril Keren in 1999 1,5 miljoen dollar had overgemaakt naar Ariël Sharon’s zoon Gilad. De gift was bestemd om Sharon’s schulden van de verkiezingscampagne van 1999 te dekken en was illegaal volgens de Israëlische wet.

Het schandaal werd door de media gebruikt om een campagne te beginnen die ten doel had om de herverkiezing van Sharon te voorkomen. Dat mislukte en Sharon werd opnieuw premier. Likoed won 38 zetels en de Arbeiderspartij van Mitzna die bekend stond als ‘mister clean’ kwam niet verder dan 19.

De kans lijkt reeel dat de Israëlische kiezer nu hetzelfde zal doen als toen. In Israël bepaalt uiteindelijk slechts een zaak de uitkomst van verkiezingen en dat is de veiligheid. Zowel Herzog als Livni worden niet vertrouwd als het om veiligheidszaken gaat. Livni’s staat van dienst als politicus werkt verder niet in het voordeel van de Zionistische Unie. De Israëlische kiezer houdt niet van politici die zig zag bewegingen maken. Livni begon haar carrière als lid van de rechtse Likoed en is sindsdien vier keer van partij gewisseld en zit nu in het linkse kamp.

Het is hierom dat Netanyahoe en Likoed hun campagne toespitsen op Livni. Ook maakte Likoed video’s waarin de draak wordt gestoken met de staat van dienst van Livni en Herzog op het gebied van defensie.
Uitslag op 18 maart in de vroege ochtend

  1. http://missingpeace.eu/nl/2015/03/hoe-likoed-de-israelische-verkiezingen-won/
    Hoe Likoed de Israëlische verkiezingen won | Missing Peace | missingpeace.eu | NL
    schreef: op 18 maart, 2015 op 1:23 pm

    […] het artikel “De alles behalve Bibi campagne van de Israëlische media” dat op 25 februari werd gepubliceerd door Missing Peace schreven wij dat de Israëlische media en vooral de TV-zenders een […]