Missing Peace | missingpeace.eu | NL

  • Gepubliseerd: Zondag, 31 Augustus, 2014 - 12:30 PM

Wie won de Derde Gaza Oorlog?

Door Missing Peace
verwoeste appartementen in Gazaverwoeste appartementen in Gaza

Na vijftig dagen van gevechten lijkt de Derde Gaza Oorlog nu definitief voorbij. Dat wil zeggen er is sprake van een staakt het vuren dat nu wel door Hamas wordt gerespecteerd. In feite was Hamas de partij die dit staakt het vuren hard nodig had. Dat verklaart dat men nu wel akkoord ging met het zelfde Egyptische voorstel dat men een maand geleden nog hooghartig afwees.

De feestelijkheden die Hamas na het staakt het vuren in Gaza organiseerde om de ‘overwinning’ op Israel te vieren zijn een verschijnsel dat men slechts in het Midden-Oosten aantreft. In Egypte wordt bijvoorbeeld jaarlijks de ‘overwinning op Israël’ gevierd in de Jom Kippoer Oorlog. Het gaat daarbij vooral om geschonden eer. In 1967 werd Egypte vernederd tijdens de Zes Daagse Oorlog en daarom was de aanvankelijke terreinwinst die het Egyptische leger in de begindagen van de Jom Kippoer Oorlog boekte al reden voor het vieren van een overwinning. Dat Egypte uiteindelijk ook die oorlog tegen Israël verloor wil niemand in het land weten.

Hetzelfde kan gezegd worden over de wijze waarop Hamas en het grootste deel van de internationale media nu omgaan met de uitkomst van de Derde Gaza Oorlog. Hamas wijst bijvoorbeeld op de raketten die Israel tot het laatste moment bleven terroriseren en die zelfs Haifa wisten te bereiken. Ook is Hamas trots op de twee dagen dat een deel van de luchtvaartmaatschappijen de internationale luchthaven van Israel, Ben Gurion, meden. Dit gebeurde nadat een M-75 raket vijf kilometer van de startbaan uit de lucht werd geschoten door Iron Dome. Hamas leider Khaled Mashal wees op de onzekerheid die de raketaanvallen onder de Israëlische bevolking teweeg hadden gebracht. Hij ging daarbij voorbij aan de koele cijfers die lieten zien dat de Israëli’s in feite eisten van hun leiders dat men de oorlog zou voortzetten totdat Hamas definitief verslagen was.

Op het hoogtepunt van de grondaanval was meer dan 90 % van de Israëlische bevolking van mening dat Israel moest doorgaan totdat Hamas definitief verslagen was. Dat was een unicum in de geschiedenis van de staat.

De Israëlische regering had echter vanaf het begin van de militaire operatie in Gaza aangegeven dat men niet uit was op een herbezetting van Gaza, of het tot val brengen van het Hamas regime. Dat zou volgens de regering vereisen dat de IDF bijna twee jaar in Gaza zou moeten blijven en dat er daarbij rekening gehouden moest worden met zware verliezen aan beide kanten.

Het doel van de regering was om de rust en de veiligheid in het zuiden van Israel te herstellen. Dit werd later aangevuld met het vernietigen van alle terreurtunnels die Hamas onder de grens met Israel had gegraven.

Of die rust in zuid Israël nu ook inderdaad verzekerd is lijkt maar zeer de vraag. Hamas leiders hebben al aangegeven dat deze oorlog niet de laatste zal zijn en dat het ‘verzet’ zal doorgaan. Men doelt daarbij op het bestrijden van Israel tot de staat zal ophouden te bestaan. Wie nu dus denkt dat Hamas zal ophouden met haar terreuracties tegen Israël of dat men vrijwillig zal ontwapenen leeft in een illusionaire wereld.

Het feit dat volgens iedere internationale maatstaf Hamas inderdaad door de IDF verslagen is lijkt niet te zijn aangekomen bij de leiding van Hamas. In Gaza is een kwart van de huizen verwoest en meer dan driehonderdduizend Palestijnen zijn daardoor dakloos geworden volgens de VN. Meer dan tweeduizend Palestijnen verloren het leven. Bijna de helft van hen waren leden van Hamas en Islamic Jihad. De kosten van de wederopbouw van Gaza worden geraamd op meer dan vijf miljard dollar.

Hamas verloor meer. Bijna 80% van het rakettenarsenaal dat Hamas voor de oorlog bezat is verdwenen. Verreweg de meeste van die raketten bereikte hun doel niet door de Israëlische luchtverdediging en door het ontbreken van een geleidingssysteem.

Het netwerk van tunnels dat werd aangelegd om een mega terreuraanval op Israël uit te voeren is vernietigd. Na de grondoperatie bleek Hamas niet meer in staat om infiltraties in Israël uit te voeren. Ook werden belangrijke Hamas leiders zoals het hoofd van militaire vleugel Mohammed Deif door Israël geliquideerd.

Verder bleek Hamas niet in staat de IDF tot staan te brengen of de eigen bevolking te beschermen. Dat gegeven wordt volgens iedere internationale maatstaf gedefinieerd als een militaire nederlaag.

Hamas heeft daar echter geen boodschap aan en zal blijven beweren dat het Israel een nederlaag heeft toegebracht.

Op een ander vlak heeft Hamas inderdaad bereikt wat het wilde met deze oorlog. Voor de oorlog zat de organisatie aan de grond door geldgebrek en door isolatie, onder andere veroorzaakt door de Egyptische blokkade van Gaza. Israël was en is het enige buurland dat Gaza de goederen levert die men nodig heeft. Ook waren de relaties met belangrijke sponsors danig bekoeld en als gevolg daarvan verloor men inkomsten.

Door deze oorlog te lanceren heeft Hamas zich opnieuw verzekerd van de militaire en financiële steun van deze sponsors. Iran heeft de banden met Hamas hersteld en Turkije is al begonnen met het leveren van financiële en andere hulp. Qatar is een andere belangrijke sponsor. Verder is Hamas er voorlopig in geslaagd om de Rafah grensovergang met Egypte open te krijgen.

De internationale gemeenschap zal vrijwel zeker opnieuw geld beschikbaar stellen voor de wederopbouw van Gaza. Men zal de hulp willen koppelen aan het herstel van het regime van de PA in Gaza en mogelijk aan demilitarisering van Hamas en andere terreurbewegingen in de Gaza strook.

Hoe men dat denkt te kunnen bereiken is onduidelijk. Hamas heeft immers verklaard dat men onder geen enkele voorwaarde afstand zal doen van de wapens. Ook zal men niet vrijwillig afstand doen van de controle over Gaza.

De controlemaatregelen die worden voorgesteld om te verzekeren dat de donorhulp ook daadwerkelijk de bevolking bereikt lijken opnieuw niet waterdicht. Eerder werd bijvoorbeeld door Israel cement geleverd op voorwaarde dat internationale organisaties zoals UNWRA garandeerden dat het cement gebruikt zou worden voor de wederopbouw van wijken in Gaza.

Wat deed Hamas? Men confisqueerde het hoogwaardige Israëlische cement en smokkelde inferieur geel Egyptisch cement Gaza binnen dat werd gebruikt in de huizenbouw. Het Israëlische cement werd gebruikt voor het bouwen van de terreurtunnels.

De financiële hulp die aan Gaza werd geleverd lijkt een zelfde lot te zijn ondergaan. Khaled Mashal’s persoonlijke vermogen wordt geschat op 2,5 miljard dollar. Mashal leeft nu in Qatar waar hij eigenaar is van een complex van vier enorme woontorens met een winkelcentrum.

Ismail Haniyeh, de leider van Hamas in Gaza die uit een straatarme familie kwam, heeft onlangs voor vier miljoen dollar een stuk grond van 2500 m2 aangekocht in een luxe buitenwijk van Gaza stad. Hij en andere Hamas leiders zijn in korte tijd rijk geworden aan de smokkel van benzine uit Egypte dat daar met overheidssubsidie wordt verkocht voor 35 Eurocent. In Gaza werd daar door de Hamas top 60 Eurocent belasting over geheven.

Hamas heeft dus weliswaar zware klappen te verduren gekregen in deze oorlog maar zal in staat blijken om de oorlog tegen Israël te blijven voortzetten. Vroeg of laat zal het tot een nieuwe confrontatie komen.

De Israëlische regering leek opnieuw klem te zitten tussen de internationale druk en het thuisfront. In Jeruzalem beseft men dat men de internationale gemeenschap nodig heeft in het bestrijden van de golf van Islamitisch fanatisme die het Midden-Oosten overspoelt en die een ernstige bedreiging vormt voor Israel. De opkomst van de Islamitische Staat en Al Qaida in Syrie, Irak en de Sinai woestijn in Egypte worden door premier Netanyahu als een grotere bedreiging gezien dan Hamas.

Het Israëlische publiek lijkt echter niet geïmponeerd door deze overwegingen en verkeert in de overtuiging dat de IDF in staat had moeten worden gesteld om het karwei tegen Hamas af te maken. De frustratie over de uitkomst van de oorlog bleek ook uit opiniepeilingen waarin de populariteit van premier Netanyahu werd gemeten. Een onderzoek dat werd uitgevoerd in opdracht van het TV station Kanaal 2 liet zien dat in één maand tijd de populariteit van de premier afnam met 50% (82% naar 32%).

Dezelfde poll liet zien dat 59% van het Israëlische publiek denkt dat Israël de oorlog tegen Hamas niet gewonnen heeft. Of dat werkelijk zo is zal blijken uit de houding van Hamas in de komende jaren. Vast staat dat Israel in de voortdurende cognitieve oorlog opnieuw de slag verloor. De internationale media lieten zich manipuleren door Hamas en Israël slaagde er weer onvoldoende in om allerlei onjuiste aantijgingen over disproportioneel geweld en het onder vuur nemen van burgerdoelen op tijd te weerleggen.

De gevolgen daarvan zijn vooral zichtbaar in Europa waar anti Israël demonstraties steeds grimmiger worden en waar de plaatselijke Joodse bevolking niet zelden werd bedreigd of werd aangevallen.