Missing Peace | missingpeace.eu | NL

Vredesonderhandelingen resulteren in akkoord tussen Hamas en PA

Door Missing Peace
Palestijnen in Gaza vieren de verzoening tussen Hamas en Fatah vorige weekPalestijnen in Gaza vieren de verzoening tussen Hamas en Fatah vorige week

De vredesonderhandelingen tussen Israel en de Palestijnse Autoriteit, die negen maanden geleden begonnen, hebben een onverwacht resultaat opgeleverd, namelijk een akkoord tussen Hamas en Fatah. Dat was echter niet de uitkomst die de Amerikaanse regering, die de besprekingen had geïnitieerd, zich ten doel had gesteld.

De verzoening tussen Hamas en Fatah zorgde vorige week voor het definitieve einde van het jongste vredesproces. Israel besloot om de gesprekken met de PA te beëindigen kort nadat het akkoord tussen Hamas en Fatah in Gaza was getekend.

De Amerikaanse regering die vorige week aanvankelijk de Palestijnen verantwoordelijk leek te houden voor het mislukken van de besprekingen kwam later met een andere boodschap. Volgens president Obama waren beide partijen niet in staat gebleken om de noodzakelijke moeilijke beslissingen te nemen om tot vrede te komen.

Dat lijkt een conclusie die bezijden de waarheid is. Kijk bijvoorbeeld naar de concessies die werden gedaan om de besprekingen te beginnen en gaande te houden. Die besprekingen begonnen bijvoorbeeld met een voor Israel zware concessie, namelijk de vrijlating van 104 Palestijnse terroristen. Daarna was Israel opnieuw bereid om te praten over vrijlating van andere gevangenen om de besprekingen te verlengen.

Vorige week berichtte het Israëlische TV station Kanaal 10 bovendien dat Netanyahu in principe bereid was om een nieuwe bouwstop af te kondigen in Judea en Samaria (West-Bank).

De Israëlische premier had verder opdracht gegeven aan de onderhandelaars Tzipi Livni en Yitchak Molcho om aan de hand van kaarten met de Palestijnen te praten over de toekomstige grenzen van een Palestijnse staat. Dit was zijn antwoord op een nieuwe eis van PA president Mahmoud Abbas om eerst de grenzen vast te stellen van de Palestijnse staat (iets dat in vergelijkbare vredesprocessen altijd aan het eind van de onderhandelingen gebeurde).

Abbas heeft sinds het begin van de besprekingen geen enkele concessie gedaan en hield vast aan zijn maximale eisen zoals het zogenaamde recht op terugkeer van alle Palestijnse vluchtelingen en vrijlatingen van alle Palestijnse gevangenen.

Toen hij zag dat Israel niet langer het spel meespeelde (omdat Netanyahu’s coalitie in gevaar kwam en de publieke opinie zich keerde tegen verdere concessies) keerde Abbas onmiddellijk terug naar het pad dat de PA vanaf 2009 koos (unilaterale stappen, non coöperatie en politieke oorlogsvoering tegen Israel).

Verschillende commentatoren wijzen erop dat de stappen die Abbas nam (incl. het akkoord met Hamas) bedoeld zijn om de druk op Israel en de VS te vergroten opdat men toe zou geven aan zijn eisen. Dezelfde commentatoren denken dat het akkoord met Hamas om dezelfde reden werd gesloten en uiteindelijk niet zal worden uitgevoerd.

Anderen wijzen op een patroon dat al langere tijd zichtbaar is en dat is dat Abbas (en voor hem Arafat) altijd op het moment dat er moeilijke beslissingen moeten worden genomen weg liepen van de onderhandelingstafel. Het gebeurde met Arafat in 2000 en met Abbas in 2008, 2010, 2012 en nu dus in 2014.

Het lijkt er sterk op dat deze commentatoren gelijk hebben. In feite is dit het patroon bij het Palestijnse leiderschap sinds 1948. Ieder initiatief om tot een oplossing van het conflict te komen via deling van het grondgebied stuitte op de Palestijnse weigering om afstand te doen van de eisen die men vanaf het begin hanteerde, en die het einde van de Joodse staat Israel zouden betekenen. Onder andere de historicus Benny Morris heeft dit aangetoond in zijn boek “One state two states”.

Het conflict gaat dan ook niet over grondgebied maar over de weigering om een Joodse staat in het Midden-Oosten (dat door Moslims wordt gezien als het grondgebied van Islam (Dar al-Islam) te accepteren.

Hamas zegt dit hardop, en Fatah, de partij van Mahmoud Abbas, legt er nog altijd tegenstrijdige verklaringen over af. De weigering om afstand te nemen van Hamas en haar doelen en om juist nu een akkoord met de terroristische organisatie te tekenen spreekt echter boekdelen.

De stap is in feite een logisch vervolg op de politiek van het Palestijnse leiderschap vanaf het begin van de Zionistische beweging. Die politiek werd uitgedacht door Hajj Mohammed Amin al-Husseini de eerste Palestijnse leider die onlangs nog werd geprezen door Mahmoud Abbas als een held. De politiek was erop gericht om ten koste van alles Joodse emigratie naar het toenmalige Palestina te voorkomen en later om een einde te maken aan de in 1948 gevormde Joodse staat Israel.

Husseini had sterk anti Semitische denkbeelden en collaboreerde met Hitler. Hij verzette zich met hand en tand tegen de vorming van een Joods nationaal tehuis in het Midden-Oosten en zette Hitler aan tot de vernietiging van de Europese Joden. Hitler organiseerde de Wannsee conferentie waar besloten werd tot de ‘Endlösung’ (vernietiging) van het Europese Jodendom een uur na zijn ontmoeting met Husseini in Berlijn 1942. (zie Barry Rubin en Wolfgang G. Schwanitz “Nazi’s, Islamists, and the making of the modern Middle East)

Abbas, die zichzelf ziet als een opvolger van Husseini, promoveerde later in Moskou op een thesis waarin de Zionistische beweging verantwoordelijk werd gehouden voor de Holocaust en niet de Nazi’s. Abbas noemde in januari 2013 Husseini een groot man wiens wegen zouden moeten worden gevolgd door alle Palestijnen.

Door juist op dit moment een akkoord te tekenen met Hamas dat een handvest heeft waar de dezelfde door Husseini gepropageerde anti Semitische denkbeelden in staan en dat openlijk streef naar de vernietiging van Israel, bewees Abbas definitief dat de PA geen partner voor vrede met Israel is.