Dit artikel werd gepubliceerd door het Reformatorisch Dagblad op 24 november 2011.
De Engelstalige versie verscheen eerder bij Israel National News en is te lezen op de Engelse pagina van de Missing Peace website.
Westerse oorlogsschepen in de Perzische GolfOp 21 oktober 2003 tekenden de EU en Iran een overeenkomst die bekend werd als de ‘Teheran Declaratie’. Daarin stond het volgende:
“ De Iraanse autoriteiten herbevestigen dat atoomwapens niet thuis horen in de Iraanse defensie doctrine and dat het Iraanse nucleaire programma en activiteiten uitsluitend vredelievende doelen dienen”.
De publicatie van het nieuwste IAEA rapport vorige week laat niet alleen de futiliteit zien van het tekenen van dergelijke overeenkomsten met een dictatoriaal Islamistisch regime, maar leverde ook het ultieme bewijs over het failliet van de Europese Iran politiek.
Dat beleid was altijd gebaseerd op dialoog en het resultaat van Westerse opvattingen over het Midden-Oosten. Zelfs nu, na de publicatie van het IAEA rapport, blijft de EU dit beleid voortzetten.
Tijdens een vergadering van de Commissie Buitenlandse Zaken van de EU op 14 november jl. werd Iran opnieuw opgeroepen tot het aangaan van ‘constructieve en substantiële gesprekken met de EU’.
Op de dezelfde vergadering legden de Europese ministers van Buitenlandse Zaken tegenstrijdige verklaringen af over de zogenaamde militaire optie. De Duitser Guido Westerwelle zei bijvoorbeeld dat Duitsland geen deel zal uitmaken van een discussie over militaire interventie, terwijl zijn Nederlandse collega Rosenthal zei ‘niets te willen uitsluiten’.
De aankondiging dat de EU overeenstemming zou hebben bereikt over uitbreiding van het sanctieregime klinkt mooi, maar in de realiteit is gebleken dat dit soort maatregelen door ieder EU land weer anders wordt uitgevoerd. Duitsland bijvoorbeeld, dat de grootste handelspartner van Iran in Europa is, is nog altijd niet bereid tot het uitvoeren van zware sancties en verkocht zojuist Merkel’s luxe jet aan Mahan Air in Iran.
Tegelijkertijd is Iran al in oorlogsstemming en bedreigt het Westen en Israël dagelijks. De Iraanse leiders maken in toenemende mate opmerkingen waaruit blijkt dat Iran een nieuwe wereldorde wil en dat Islam de wereld zal veroveren.
Misleiding
Iedereen die het IAEA rapport bestudeert kan niet ontsnappen aan de conclusie dat Iran erin is geslaagd om de wereld gemeenschap te bedriegen, Israël uitgezonderd.
Israëlische analisten zoals Ronen Bergman in het boek ‘The secret war with Iran” en Dore Gold in ‘ The rise of a Iran’, beschreven jaren geleden al veel van het bewijsmateriaal uit het IAEA rapport.
Bergman schreef bijvoorbeeld in 2008 over Parchin waar explosieven die nodig zijn om een atoombom tot ontploffing te brengen werden getest. Dezelfde testen worden nu beschreven in het IAEA rapport.
Gold beschreef in zijn boek hoe de voormalige hoofdonderhandelaar van Iran, Hassan Rowhani opschepte over de Iraanse misleiding van de Europeanen.
“Toen we onderhandelden met de Europeanen, waren we tegelijkertijd apparatuur aan het installeren in Isfahan”, zei Rowhani . Hij pochte verder dat als gevolg van zijn diplomatie “de wereld zou worden geconfronteerd met een fait accompli”. Ook zei hij dat de Amerikanen de EU regelmatig hadden gewaarschuwd over het Iraanse bedrog, maar dat het Europese antwoord was dat men Iran vertrouwde.
Nederlandse connectie
Dit was niet de eerste keer dat Europeanen passief bleven na het ontvangen van inlichtingen over de ontwikkeling van een kernwapen door een Islamitisch regime.
Iets dergelijks gebeurde toen Pakistan in het geheim werkte aan een kernwapen.
In feite heeft veel van de huidige puinhoop rond Iran zijn oorsprong in wat er toen gebeurde.
Hier is waarom:
Het nieuwe IAEA-rapport beschrijft dat Iran de blauwdrukken voor de ontwikkeling van de P-1 centrifuges in 1987 kreeg van een ‘clandestien nucleair netwerk’.
Dat netwerk werd geleid door Dr.Abdul Qadeer Khan, de directeur van het nucleaire project van Pakistan.
Khan had die blauwdrukken jaren daarvoor gestolen bij de Urenco fabriek in Almelo.
Wat maar weinig mensen buiten Nederland weten, is dat Khan daarna hulp ontving van een Nederlander.
Die Nederlander was Henk Slebos, een Nederlandse ingenieur en een expert op nucleair gebied.
Slebos zette een groot netwerk van Europese bedrijven op, die Khan illegaal voorzagen van allerlei onderdelen, materialen en kennis voor de productie van een kernwapen.
Slebos hielp Khan persoonlijk in Pakistan tijdens de ontwikkeling van de Pakistaanse atoombom.
Dit alles gebeurde terwijl de Nederlandse geheime diensten, en later ook de Nederlandse overheid, volledig op de hoogte waren van het netwerk en het doel van haar activiteiten.
Voormalig CIA-agent Richard Farlow vertelde het actualiteiten programma Zembla in 2005, dat de Amerikanen de Nederlandse geheime diensten en de Nederlandse regering frequent gewaarschuwd hadden over Sleebos.
Maar tot zijn verbijstering zag hij dat de Nederlands regering vrijwel niets deed om Slebos en de smokkel van materialen naar Pakistan te stoppen.
Dit alles gebeurde voordat Iran Khan’s blauwdrukken kocht en Pakistaanse hulp kreeg bij het opzetten van een Iraans nucleair programma.
Apathie
Hetzelfde patroon van apathie en ontkenning ziet men terug in de wijze waarop Europa is omgegaan met het Iraanse nucleaire programma.
Europa weigerde mee te werken aan sancties in 2003 en in plaats daarvan koos men voor de dialoog die resulteerde in de Teheran Declaratie die hierboven werd geciteerd.
Nog eens drie jaar gingen verloren door de Europese pogingen om Iran via handels- en andere voordelen te paaien.
Pas toen duidelijk was dat Iran niet serieus was over een deal toonden de Europese landen zich bereid tot sancties.
Ondanks deze sancties ging de Europese handel met Iran door. Vorig jaar werd voor een bedrag van 25 miljard dollar handel bedreven met Iran.
Diplomatieke contacten vinden ook plaats alsof er niets is veranderd en de EU denkt nog altijd dat het de crisis kan oplossen door het uitvoeren van onderhandelingen.
De EU lijkt de bedoelingen van het Iraanse regime niet te willen vatten.
Die bedoelingen hadden al in 2005 duidelijk moeten zijn geweest toen Achmadinejad drie EU-ministers van Buitenlandse Zaken in New York vertelde dat ‘hij chaos wilde tegen elke prijs, want na chaos zou de grootheid van Allah zichtbaar worden’.
Vorige week zei de Iraanse president ‘dat de omstandigheden in de regio niet normaal zijn en dat Iran het punt nadert van de finale confrontatie’.
Het was duidelijk dat Achmadinejad met deze uitspraken verwees naar zijn geloof dat apocalyptische gebeurtenissen een voorwaarde zijn voor de komst van de Mahdi (Shia Messias).
Maar in Europa worden mensen die wijzen op de Mahdi doctrine van het Iraanse regime vaak bestempeld tot oorlogshitsers.
Dit gaat volledig voorbij aan het feit dat Achmadinejad’s adviseurs vaak het lot van het Iraanse nucleaire programma expliciet koppelen aan de noodzaak om de weg te effenen voor de terugkeer van de Mahdi.
Ander bewijs dat het IAEA rapport ondersteunt, kwam vorige week van een overgelopen Iraanse wetenschapper. Deze vertelde het Israëlische Channel 10 vanuit zijn schuilplaats in Europa over zijn ervaringen met de Busher reactor in Iran.
De man zei dat Iran een geheim programma heeft in Busher, en dat het regime zonder twijfel gebruik zal maken van nucleaire wapens.
Nu duidelijk is dat Iran inderdaad werkt aan een nucleair wapen, moet Europa eindelijk haar verantwoordelijkheid nemen.
De EU dient te begrijpen dat er ‘geen vrede in onze tijd’ zal zijn wanneer men de huidige politiek voortzet.
Sancties en diplomatieke isolatie alleen zullen niet meer helpen. Het nucleaire programma is immers voor het Iraanse regime een essentieel onderdeel van de islamitische revolutie, en wordt behandeld als een heiligdom.
Richard Farlow had gelijk toen hij Zembla vertelde dat ‘de geest volledig uit de fles is’.
“Er was een tijd dat we de nucleaire proliferatie van schurkenstaten hadden kunnen voorkomen maar nu is het te laat”, zei hij terecht.
Maar niets doen is geen optie en dus zullen nieuwe sancties vergezeld moeten gaan van een geloofwaardige militaire dreiging.
Dat kan voorlopig via militaire opbouw in de Perzische golf onder leiding van juist de Europese NAVO-landen.
Tenslotte is de enorme bedreiging die een nucleair Iran voor de wereld vormt, vooral het resultaat van Europees falen.
Europese nalatigheid verantwoordelijk voor Iraans nucleaire programma
Dit artikel werd gepubliceerd door het Reformatorisch Dagblad op 24 november 2011.
De Engelstalige versie verscheen eerder bij Israel National News en is te lezen op de Engelse pagina van de Missing Peace website.
Op 21 oktober 2003 tekenden de EU en Iran een overeenkomst die bekend werd als de ‘Teheran Declaratie’. Daarin stond het volgende:
“ De Iraanse autoriteiten herbevestigen dat atoomwapens niet thuis horen in de Iraanse defensie doctrine and dat het Iraanse nucleaire programma en activiteiten uitsluitend vredelievende doelen dienen”.
De publicatie van het nieuwste IAEA rapport vorige week laat niet alleen de futiliteit zien van het tekenen van dergelijke overeenkomsten met een dictatoriaal Islamistisch regime, maar leverde ook het ultieme bewijs over het failliet van de Europese Iran politiek.
Dat beleid was altijd gebaseerd op dialoog en het resultaat van Westerse opvattingen over het Midden-Oosten. Zelfs nu, na de publicatie van het IAEA rapport, blijft de EU dit beleid voortzetten.
Tijdens een vergadering van de Commissie Buitenlandse Zaken van de EU op 14 november jl. werd Iran opnieuw opgeroepen tot het aangaan van ‘constructieve en substantiële gesprekken met de EU’.
Op de dezelfde vergadering legden de Europese ministers van Buitenlandse Zaken tegenstrijdige verklaringen af over de zogenaamde militaire optie. De Duitser Guido Westerwelle zei bijvoorbeeld dat Duitsland geen deel zal uitmaken van een discussie over militaire interventie, terwijl zijn Nederlandse collega Rosenthal zei ‘niets te willen uitsluiten’.
De aankondiging dat de EU overeenstemming zou hebben bereikt over uitbreiding van het sanctieregime klinkt mooi, maar in de realiteit is gebleken dat dit soort maatregelen door ieder EU land weer anders wordt uitgevoerd. Duitsland bijvoorbeeld, dat de grootste handelspartner van Iran in Europa is, is nog altijd niet bereid tot het uitvoeren van zware sancties en verkocht zojuist Merkel’s luxe jet aan Mahan Air in Iran.
Tegelijkertijd is Iran al in oorlogsstemming en bedreigt het Westen en Israël dagelijks. De Iraanse leiders maken in toenemende mate opmerkingen waaruit blijkt dat Iran een nieuwe wereldorde wil en dat Islam de wereld zal veroveren.
Misleiding
Iedereen die het IAEA rapport bestudeert kan niet ontsnappen aan de conclusie dat Iran erin is geslaagd om de wereld gemeenschap te bedriegen, Israël uitgezonderd.
Israëlische analisten zoals Ronen Bergman in het boek ‘The secret war with Iran” en Dore Gold in ‘ The rise of a Iran’, beschreven jaren geleden al veel van het bewijsmateriaal uit het IAEA rapport.
Bergman schreef bijvoorbeeld in 2008 over Parchin waar explosieven die nodig zijn om een atoombom tot ontploffing te brengen werden getest. Dezelfde testen worden nu beschreven in het IAEA rapport.
Gold beschreef in zijn boek hoe de voormalige hoofdonderhandelaar van Iran, Hassan Rowhani opschepte over de Iraanse misleiding van de Europeanen.
“Toen we onderhandelden met de Europeanen, waren we tegelijkertijd apparatuur aan het installeren in Isfahan”, zei Rowhani . Hij pochte verder dat als gevolg van zijn diplomatie “de wereld zou worden geconfronteerd met een fait accompli”. Ook zei hij dat de Amerikanen de EU regelmatig hadden gewaarschuwd over het Iraanse bedrog, maar dat het Europese antwoord was dat men Iran vertrouwde.
Nederlandse connectie
Dit was niet de eerste keer dat Europeanen passief bleven na het ontvangen van inlichtingen over de ontwikkeling van een kernwapen door een Islamitisch regime.
Iets dergelijks gebeurde toen Pakistan in het geheim werkte aan een kernwapen.
In feite heeft veel van de huidige puinhoop rond Iran zijn oorsprong in wat er toen gebeurde.
Hier is waarom:
Het nieuwe IAEA-rapport beschrijft dat Iran de blauwdrukken voor de ontwikkeling van de P-1 centrifuges in 1987 kreeg van een ‘clandestien nucleair netwerk’.
Dat netwerk werd geleid door Dr.Abdul Qadeer Khan, de directeur van het nucleaire project van Pakistan.
Khan had die blauwdrukken jaren daarvoor gestolen bij de Urenco fabriek in Almelo.
Wat maar weinig mensen buiten Nederland weten, is dat Khan daarna hulp ontving van een Nederlander.
Die Nederlander was Henk Slebos, een Nederlandse ingenieur en een expert op nucleair gebied.
Slebos zette een groot netwerk van Europese bedrijven op, die Khan illegaal voorzagen van allerlei onderdelen, materialen en kennis voor de productie van een kernwapen.
Slebos hielp Khan persoonlijk in Pakistan tijdens de ontwikkeling van de Pakistaanse atoombom.
Dit alles gebeurde terwijl de Nederlandse geheime diensten, en later ook de Nederlandse overheid, volledig op de hoogte waren van het netwerk en het doel van haar activiteiten.
Voormalig CIA-agent Richard Farlow vertelde het actualiteiten programma Zembla in 2005, dat de Amerikanen de Nederlandse geheime diensten en de Nederlandse regering frequent gewaarschuwd hadden over Sleebos.
Maar tot zijn verbijstering zag hij dat de Nederlands regering vrijwel niets deed om Slebos en de smokkel van materialen naar Pakistan te stoppen.
Dit alles gebeurde voordat Iran Khan’s blauwdrukken kocht en Pakistaanse hulp kreeg bij het opzetten van een Iraans nucleair programma.
Apathie
Hetzelfde patroon van apathie en ontkenning ziet men terug in de wijze waarop Europa is omgegaan met het Iraanse nucleaire programma.
Europa weigerde mee te werken aan sancties in 2003 en in plaats daarvan koos men voor de dialoog die resulteerde in de Teheran Declaratie die hierboven werd geciteerd.
Nog eens drie jaar gingen verloren door de Europese pogingen om Iran via handels- en andere voordelen te paaien.
Pas toen duidelijk was dat Iran niet serieus was over een deal toonden de Europese landen zich bereid tot sancties.
Ondanks deze sancties ging de Europese handel met Iran door. Vorig jaar werd voor een bedrag van 25 miljard dollar handel bedreven met Iran.
Diplomatieke contacten vinden ook plaats alsof er niets is veranderd en de EU denkt nog altijd dat het de crisis kan oplossen door het uitvoeren van onderhandelingen.
De EU lijkt de bedoelingen van het Iraanse regime niet te willen vatten.
Die bedoelingen hadden al in 2005 duidelijk moeten zijn geweest toen Achmadinejad drie EU-ministers van Buitenlandse Zaken in New York vertelde dat ‘hij chaos wilde tegen elke prijs, want na chaos zou de grootheid van Allah zichtbaar worden’.
Vorige week zei de Iraanse president ‘dat de omstandigheden in de regio niet normaal zijn en dat Iran het punt nadert van de finale confrontatie’.
Het was duidelijk dat Achmadinejad met deze uitspraken verwees naar zijn geloof dat apocalyptische gebeurtenissen een voorwaarde zijn voor de komst van de Mahdi (Shia Messias).
Maar in Europa worden mensen die wijzen op de Mahdi doctrine van het Iraanse regime vaak bestempeld tot oorlogshitsers.
Dit gaat volledig voorbij aan het feit dat Achmadinejad’s adviseurs vaak het lot van het Iraanse nucleaire programma expliciet koppelen aan de noodzaak om de weg te effenen voor de terugkeer van de Mahdi.
Ander bewijs dat het IAEA rapport ondersteunt, kwam vorige week van een overgelopen Iraanse wetenschapper. Deze vertelde het Israëlische Channel 10 vanuit zijn schuilplaats in Europa over zijn ervaringen met de Busher reactor in Iran.
De man zei dat Iran een geheim programma heeft in Busher, en dat het regime zonder twijfel gebruik zal maken van nucleaire wapens.
Nu duidelijk is dat Iran inderdaad werkt aan een nucleair wapen, moet Europa eindelijk haar verantwoordelijkheid nemen.
De EU dient te begrijpen dat er ‘geen vrede in onze tijd’ zal zijn wanneer men de huidige politiek voortzet.
Sancties en diplomatieke isolatie alleen zullen niet meer helpen. Het nucleaire programma is immers voor het Iraanse regime een essentieel onderdeel van de islamitische revolutie, en wordt behandeld als een heiligdom.
Richard Farlow had gelijk toen hij Zembla vertelde dat ‘de geest volledig uit de fles is’.
“Er was een tijd dat we de nucleaire proliferatie van schurkenstaten hadden kunnen voorkomen maar nu is het te laat”, zei hij terecht.
Maar niets doen is geen optie en dus zullen nieuwe sancties vergezeld moeten gaan van een geloofwaardige militaire dreiging.
Dat kan voorlopig via militaire opbouw in de Perzische golf onder leiding van juist de Europese NAVO-landen.
Tenslotte is de enorme bedreiging die een nucleair Iran voor de wereld vormt, vooral het resultaat van Europees falen.