Missing Peace | missingpeace.eu | NL

Barry Rubin: Waarom er geen vrede is? Omwille van Israël natuurlijk, uiteraard!

Door Missing Peace
Dit artikel verscheen eerder bij The Jerusalem Post.
 
http://www.jpost.com/Opinion/Columnists/Article.aspx?id=240710
 
Vertaling: Hugo Minnebruggen

 

Het belangrijkste element in de Israëlisch-Palestijnse besprekingen is dat enkel de Palestijnse partij het wordt toegestaan om eisen te stellen. Wie wist dat? Het is de fout van Israël dat er daar geen vrede is. Waarom dat zo is? Omdat het haar geschiedenis niet is vergeten en het geen ‘gewillige martelaar’ wil zijn.

De voormalige Amerikaanse president Bill Clinton zei dat het allemaal de schuld was van Arafat toen die het bureau verliet, maar nu heeft hij ontdekt dat het premier Benjamin Netanjahoe was die de vrede blokkeerde. De Palestijnen zijn de nieuwe Joden geworden en het lijdt geen twijfel dat tegen het einde van het jaar seders voor [de Joodse] Pasen worden voorbereid met als thema “Laat mijn [Palestijnse] volk gaan.”

Slechts rechtse, extremistische reactionaire Likoednik durven zoiets te vragen. Alle politieke wetenschappers gaan akkoord: zaak gesloten. De door Israël veroorzaakte ‘global non-warming‘  van het vredesproces is het probleem.

Maar wacht eens even. Even het verleden van Palestijnse onverzettelijkheid, terrorisme, weigering om compromissen af te sluiten enz. terzijde gelaten, blijft er de fascinerende centrale vraag over: Wat anders kon Israël gedaan hebben? Wat anders zou het nu moeten doen?

Hierin ligt het probleem. Israël werd ‘opgestookt’ zo dat het voor haar enige ‘aanvaardbare’ alternatief is om eenzijdige toegevingen te doen die, zoals we reeds eerder hebben gezien, resulteerde in nog meer beschuldigingen van Israël, die gevolgd werden door nog meer Palestijnse eisen om eenzijdige toegevingen.

Zo bijvoorbeeld leidde de terugtrekking van Israël uit de Gazastrook en het ontmantelen van alle nederzettingen aldaar, niet enkel leidde naar een Hamas regime dat Israël aanviel, het heeft Israël niet eens internationale erkenning of extra steun op. Als ‘beloning’ werd het onder druk gezet om de strafmaatregelen te verminderen, beschietingen met raketten en mortiergranaten van Israëlische steden moet verdragen, klachten accepteren die zeggen dat Israël oorlogsmisdaden beging toen het zichzelf verdedigde en doorlopende klachten dat Gaza nog altijd wordt “bezet”.

Dan zijn er ook nog de drie voorafgaandelijke voorwaarden voor een ‘ideaal’ Israëlisch vredesinitiatief: Israël heeft helemaal niks te vragen. En als het dat toch doet, zullen de Palestijnen het verwerpen en dat zal dan de ‘schuld van Israël’ zijn.

1. Stel dat we ons bijvoorbeeld zouden terugtrekken achter de lijnen van 1967 en dat u [in ruil] uw eis laat vallen dat alle Palestijnen en hun nakomelingen terugkeren naar Israël.

Geen sprake van.

Wat zou u ervan denken als we uw eis steunen om onmiddellijk een onafhankelijke staat te worden en [in ruil] erkent u Israël als een Joodse staat?

Nooit!

Okee, maar als u nu eens…

Mamma! Hij slaat me weer!

Met ‘mamma’ worden hier bedoeld de Verenigde Naties, de Arabische Liga, de Al Oemma [= de wereldwijde islamitische gemeenschap], de Verenigde Staten, de Europese Unie, Rusland en de internationale gemeenschap in het algemeen.

Dit is letterlijk de waarheid: Israël kan geven, maar mag niets in ruil terug vragen.

2. Israël moet vorige ervaringen negeren.

De terugtrekking van land dat werd teruggeven dat een basis wordt voor nieuwe aanvallen? Vergeet het. Nog meer terugtrekken! De mondelinge beloften in ruil voor materiële concessies worden niet gehouden? De wereld belooft u te steunen en te erkennen na de concessie dat u werkelijk vrede wilt en vergeet dan die belofte? Doen alsof die nooit gemaakt werd, alsof het nooit is gebeurd. Wanneer de Palestijnen het ene winnen zij enkel iets anders eisen? Maak je daar geen zorgen over.

De Sinaï en de koude vrede met Egypte leiden het afbreken van het [vredes]verdrag na een nieuwe revolutie? Zuid-Libanon wordt Hezbollahland, wordt Gaza Hamasland?  De West-Bank een gebied van grensoverschrijdende aanvallen en opruiing? Ah, laat maar zitten.

3. Israël moet zich van om het even welke analyse onthouden van toekomstige problemen die kunnen voortvloeien uit deze toegevingen.

Zo zou het bijvoorbeeld een onafhankelijke Palestijnse staat kunnen vestigen zonder Palestijnse concessies te doen, een standpunt kunnen innemen dat om het even welk land dat het niet had gekregen door een buitenlandse aanvaller worden bezet. Het kon wapens invoeren, militaire samenwerkingsverdragen ondertekenen met een andere partij ondertekenen als het dat wilde, buitenlandse adviseurs of troepen uitnodigen, haar bevolking ophitsen tegen Israël en het  terrorisme verheerlijken. Het zou door Hamas kunnen worden overgenomen, of weigeren om grensoverschrijdende aanvallen tegen te houden of hen weigeren te arresteren die daar  verantwoordelijk voor zouden zijn, Israël voor internationale hoven dagen, Israël laten veroordelen door de Verenigde Naties als agressor en nog zoveel meer.

Ach wat, aangezien het reeds internationale erkenning ontving moet het nooit nog opnieuw met Israël onderhandelen of om het even welk compromis met het land maken. En niemand in de internationale gemeenschap zou werkelijk nog de moeite willen doen om het te straffen, te voorkomen of onder druk zetten om zich anders te gedragen.

Deze situatie is vergelijkbaar met de klassieke vraag die ouders met kinderen zich al lang hebben gesteld: Als om het even wie van een klif sprong zou u het dan ook doen? De situatie van Israël is lichtjes verschillend: Als om het even wie u vertelde dat u van een klif moet afspringen maar niemand berdi wordt gevonden om in de diepte te springen, zou u het dan wèl doen?

Het antwoord is natuurlijk ‘neen’, zelfs als diegenen die u aanspoorde om te springen beloofden om uw vriend te zijn tussen de tijd dat u gesprongen bent en de minuut later dat u de grond raakt.

Enkel omdat ‘iedereen’ zegt dat Israël schuldig is, dat het status quo onhoudbaar is, dat er nu op dit ogenblik iets moet worden gedaan, of omdat de Palestijnen niet kunnen wachten op  vrede te maken gebaseerd op twee staten, betekent nog niet dat een van deze dingen waar zou zijn.

Als het Joodse volk gewoon met de mening van de meerderheid was akkoord gegaan, zou het al lang geleden opgehouden zijn met te bestaan. En als Israël gewoon had ingestemd met de mening van de meerderheid in het buitenland, was het al lang gelden van de kaart geveegd.

Aldus me suf piekerend, zwak en vermoeid, proberend om een nieuw initiatief te bedenken. Israël trekt zich eenzijdig terug van de West-Bank ? Erkent een Palestijnse staat als onafhankelijk? Ontmantelt alle nederzettingen als gebaar van goede wil? Wat zou kunnen werken? Denk na man, denk!

En toen kreeg ik een ingeving: de ideale oplossing. Zie eens wat u van het volgende vindt.

Israël is bereid om een onafhankelijke Palestijnse staat goed te keuren als aan de volgende principes tegemoet worden gekomen:

  • Expliciete Palestijnse erkenning van de Staat Israël als de nationale staat van het Joodse volk.
  • De demilitarisering van de Palestijnse staat op een dergelijke wijze dat wordt voldaan aan de veiligheidsnoden van Israël.
  • Internationale ondersteuning van deze veiligheidsmaatregelen in de vorm van expliciete internationale garanties.
  • Het probleem van de vluchtelingen moet een oplossing krijgen buiten de grenzen van Israël.
  • Een akkoord moet een einde maken aan het conflict. Dit wil zeggen dat de Palestijnen geen verdere eisen meer kunnen stellen van het ogenblik dat een vredesovereenkomst werd ondertekend.

O maar wacht eens even. Dat is niet iets wat ik zelf heb bedacht. Dat is het vredesplan van Israël van juni 2009!

De Palestijnse Autoriteit wil een staat zonder akkoord te gaan – noch vóór of na het die heeft gekregen – om een Joodse staat te erkennen, ernstige veiligheidswaarborgen te verstrekken, vluchtelingen in Palestina opnieuw te vestigen of het conflict te beëindigen. Leider Mahmoud Abbas van de PA bijvoorbeeld, verklaarde onlangs dat zelfs indien de Verenigde Naties een onafhankelijke staat erkenden, hij dan de eis van de kwestie van de terugkeer op tafel zou leggen om alle vluchtelingen en hun nakomelingen terug te laten keren om in Israël te leven

Waarom dit geen pessimistische beoordeling is? Omdat de onverzettelijkheid van de Palestijnse leiding en populaire opinie deze kansen verwerpt en veel minder ver gaat dan het op een andere manier had gekund. Ondanks veel gepalaver rust er geen materiële druk op Israël. Na elke diplomatieke mislukking, toe te schrijven aan het niet nader genoemde Palestijnse rejectionisme, draait de wereld voor een tijdje de andere kant op en vindt wel wat anders om te doen.

Israël ‘s gekende flexibiliteit en ideeën hebben één of ander effect gehad in het onschadelijk maken van de eisen. Na het verwijderen van al het getamtam, is de Israël-Palestijnse diplomatie van de laatste drie decennia niet veel meer dan wat lawaai en vuurwerk gebleken en betekent in feite niets.

Dus, als de wereld weigert naar de voorstellen van Israël te luisteren, zal het land maar weinig enthousiaster worden om te onderhandelen en zal het ook geen plannen goedkeuren die een oplossing voor de problemen van Israël omvatten en zullen die dan ook op geen enkele wijze Israël tevreden stellen. In deze context, wanhopig zoekend om met nieuwe ideeën [lees: toegevingen] proberend op de proppen te komen om aldus het internationaal respect te winnen [dat toch nooit zal gebeuren] is puur tijdverlies. Maar geen paniek. Probeer gewoon door al die nonsens heen te zien.


Barry Rubin is the director of Global Research in International Affairs (GLORIA) Center and the author of The Rubin Report blog