Missing Peace | missingpeace.eu | NL

Tantawi ‘onbereikbaar’ tijdens aanval op Israëlische ambassade in Cairo

Door Missing Peace

Op 22 augustus jl. publiceerde Missing Peace een artikel getiteld ‘ De crisis in de Egyptisch Israëlische relatie’.

In dat artikel  – en in de andere artikelen over Egypte die wij eerder publiceerden – werd het  toegenomen anti Israel klimaat in Egypte besproken. Het artikel bevatte ook videobeelden van een demonstratie bij de Israëlische ambassade in Cairo. Bij die demonstratie werd de Israëlische vlag van het ambassadegebouw gehaald en werden antisemitische spreekkoren aangeheven.

De vlag werd onlangs weer uitgestoken, maar dit keer vanuit een balkon van de ambassade zelf. Ook werd een muur gebouwd voor de entree van het ambassade gebouw.

Het weerhield een uitzinnige menigte er niet van om afgelopen vrijdag opnieuw de ambassade aan te vallen.

Terwijl een grote Egyptische troepenmacht toekeek werd eerst de nieuw opgetrokken muur gesloopt en daarna werd door een groep demonstranten het gebouw via de balkons beklommen om opnieuw de Israëlische vlag te verwijderen.

De situatie liep in de avond verder uit de hand toen demonstranten – nog altijd ongehinderd –  het gebouw van de ambassade binnendrongen en documenten naar beneden begonnen te gooien.

Een van de betogers werd met zo’n document in de hand geïnterviewd voor de Egyptische televisie. Duidelijk was te zien dat het om een krantenoverzicht ging van de Israëlische pers dat dagelijks door het ministerie van buitenlandse zaken in Israel wordt verspreid.

De betoger zei echter dat het ‘een  document van de Mossad was waarin de infiltratie van Israëlische agent werd besproken’.

De situatie werd uiteindelijk zeer kritiek toen de betogers de etage boven de ambassade bereikten, waar zich op dat moment 6 Israëlische bewakers ophielden.

Het was die bewakers duidelijk dat ze gelyncht zouden worden op het moment dat de betogers er in zouden slagen de voordeur te forceren.

Het andere ambassade personeel werd op orders van de Israëlische regering al direct na het begin van de aanval op de ambassade geëvacueerd.

De bewakers waren telefonisch in contact met een crisiscentrum in het Israëlische ministerie van Buitenlandse zaken, dat onder andere werd bemand door de Israëlische premier Netanyahoe, minister van defensie Barak, het hoofd van de Shabak (Isr. Veiligheidsdienst) en het hoofd van de Mossad

Netanyahoe was op zijn beurt voortdurend in contact met het Witte Huis in Washington.

De Amerikaanse president Obama slaagde er uiteindelijk in om voldoende druk uit te oefenen op het Egyptische regime van legerleider Mohammed Hussein Tantawi.

Israëlische functionarissen maakten later bekend dat Tantawi onbereikbaar bleek voor de Israëlische premier tijdens de crisis. De Amerikanen hadden oorspronkelijk een soortgelijke ervaring.

Uiteindelijk kwam eindelijk het Egyptische leger in actie en werden de Israëlische bewakers, die Arabische kleding hadden gekregen, geëvacueerd.

Hoewel zowel de Egyptische regering als de Israëlische regering verklaringen hebben afgegeven, dat het incident geen gevolgen zal hebben voor het 32 jaar oude vredesakkoord tussen beide landen, is het duidelijk dat er dingen grondig mis zijn in de Egyptische relatie met Israël.

De passiviteit van het Egyptische leger en de ‘onbereikbaarheid’ van Tantawi in dit incident,  is het gevolg van een politieke koerswijziging die al langere tijd zichtbaar aan het worden was.

Het lijkt er sterk op dat Arabische ‘lente’, die in Egypte pas goed begon en zich daarna verspreidde naar vele andere landen, een lange en gure winter in de relaties met Israël met zich mee zal brengen.

De vorige week uitgebroken crisis in de relatie tussen Israel en Turkije speelde ook bij de gebeurtenissen in Cairo een rol.

Op het Tahrir plein was bijvoorbeeld vrijdag een spandoek te zien waarop Turkije als het voorbeeld van mannelijkheid in het Midden-Oosten werd aangeprezen.

Erdogan zelf prees de gebeurtenissen bij de Israëlische ambassade als een ‘toonbeeld van de nieuwe democratie in Egypte en de nieuwe benadering van Israël’.

Die ‘nieuwe benadering’ is in feite zo oud als de staat Israel.    

Niet geheel ten onrechte zijn er in Israel mensen die terugdenken aan de tijd van voor de Zes Daagse Oorlog, toen het een dergelijke haatcampagne uiteindelijk uitmondde in oorlog.

De Israëlische relaties met de landen met de twee grootste legers in het Midden-Oosten staan zwaar onder druk en lijken voorlopig alleen maar verder te escaleren.

De Israëlische krant Ha’aretz noemde deze ontwikkelingen dan ook terecht ‘een politieke tsunami’.

 

 

www.missingpeace.eu