De crisis in de relatie tussen Israel en Egypte heeft voorlopig even plaats moeten maken voor een andere crisis. Namelijk die in de relatie tussen Israel  en de Palestijnse Autoriteit. 

Alle ogen zijn nu gericht op de VN waar PA president Mahmoud Abbas de show stal, in wat  door premier Netanyahoe van Israël het ‘theater van de absurditeit’ werd genoemd.

Dat wil echter niet zeggen dat er geen nieuws was over de recente anti-Israëlische incidenten, zoals de aanval op de Israëlische ambassade in Cairo.

In Egypte is de verontwaardiging over de’ Israëlische agressie’ nog altijd niet geluwd na die aanval.

Jazeker ‘agressie’, u leest het goed.

De Egyptenaren vinden dat Israel schuldig is aan de dood –sommigen gebruiken zelfs het woord ‘moord’- van 5 Egyptische politiemensen die omkwamen na de terroristische aanvallen op het zuiden van Israel  in augustus.

Bevindingen uit een uitgelekt rapport van het Israëlische leger die werden gepubliceerd in de Israëlische krant Yediot Acharonot, maken echter voorgoed een einde aan de fabel van de Israëlische ‘agressie’.

Tenminste één Egyptische politieman was direct betrokken bij de terroristische aanvallen.                                                                                 

Verder is komen vast te staan dat alle terroristen Egyptische burgers waren, die door Palestijnse terreurbeweging PRC waren geronseld voor de actie. 

Ook kwam uit het IDF onderzoek naar voren dat de vijf Egyptische politiemensen omkwamen tijdens een vuurgevecht, direct na de moord op de Israëlische politieman Pascal Avrahami.  Deze werd door een Egyptische sluipschutter vermoord uren na de terroristische aanslagen.

Dit was niet het enige onthullende nieuws over de rol van Egyptisch functionarissen bij de recente anti-Israëlische incidenten.

De Egyptische krant al Masry al Youm onthulde vorige week dat de demonstranten die deelnamen aan de aanval op de Israëlische ambassade in Cairo, betaald werden door rijke zakenmensen.

De krant had echter nog meer schokkend nieuws. Twee welbekende Egyptische politici waren ook betrokken bij de organisatie van de aanval op de Israëlische ambassade, volgens al Masri al Youm.

Het zou goed kunnen dat een van hen Gouda Abdel Khaliq – de Eyptische minister van sociale zaken -was.

De Israëlische legerradio zond vorige week een deel van een interview met Khaliq uit, waarin deze Israel aanduidde als “ De Zionistische vijand”.           Toen de interviewer veronderstelde dat hij zich vergiste, herhaalde hij zijn uitspraak.

Een niet Joodse BBC verslaggever ondervond onlangs zelf hoe erg het gesteld is met de anti-Joodse en anti-Israëlische sentimenten in Egypte. Hij ontsnapte ter nauwer nood aan een poging tot lynch door een groep Egyptenaren, die hem aanvielen omdat ze veronderstelden dat hij een Jood was.

De wijze waarop  de Israëlische regering en zelfs de media in Israel omgaan met dit soort uitermate verontrustende berichten uit Egypte, zegt veel over de wens om de zaken niet verder te laten escaleren.

Er werd namelijk nauwelijks over gesproken.

Iets dergelijks gebeurde afgelopen vrijdagmiddag ook.  Nabij de Israëlische stad Kiryat Arba op de West Bank kwamen de 25 jarige Israëli Hillel Palmer en zijn één jarige zoon om, toen Palestijnen een steen door de voorruit van hun auto gooiden.

Ook hier kwam de politie snel met een verklaring dat er sprake was van een verkeersongeluk.                  

De familie van Palmer beschuldigde de autoriteiten er later echter van de ware toedracht te hebben verzwegen, om de gespannen situatie op de West Bank niet te laten escaleren.    

De voorstellingen in het theater van de absurditeit beperken zich dus niet alleen tot de VN;  het hoofdtoneel ligt onbetwist in het Midden-Oosten.

Dit zal ook blijken uit een nieuw artikel over de immer voortdurende Palestijnse desinformatie campagne, dat Missing Peace later deze week publiceert.