Missing Peace | missingpeace.eu | NL

  • Gepubliseerd: Maandag, 23 Mei, 2011 - 7:21 PM
  • Trefwoorden:

Obama en de essentie van het Arabisch Israëlische conflict

Door Missing Peace


De rede die president Obama vorige week in het State Department hield over het Midden-Oosten heeft voor veel ophef gezorgd in- en buiten Israel.Vooral zijn opmerkingen over de toekomstige grenzen van een Palestijnse staat werden uitvergroot en gepresenteerd als een breuk met de Amerikaanse politiek in deze kwestie.

In feite hadden niet zo zeer de opmerkingen over de 1967 lijnen* (met wederzijds overeengekomen landruil) als de uiteindelijke grenzen van een Palestijnse staat reden moeten zijn voor consternatie, maar de volgorde die hij presenteerde.
1967 lijnen zijn in feite de bestandslijnen van de oorlog in1948)

Obama zei in zijn toespraak dat er eerst over de kernzaken moet worden onderhandeld. Direct daarna maakte hij duidelijk dat de grenzen eerst moeten worden vastgesteld. Dat was het werkelijke probleem. Hij verergerde dat door op te merken dat de twee meest gecompliceerde en gevoelige onderwerpen, Jeruzalem en de Palestijnse vluchtelingen, later opgelost moeten worden. Hij erkende verder dat een raamakkoord over de grenskwestie en de veiligheidszaken het conflict niet zullen oplossen. Daarmee liet hij feitelijk de land voor vrede formule los en introduceerde de ‘land nu, vrede later’ formule. Het zou een novum zijn wanneer op deze wijze onderhandelingen over het oplossen van een dergelijk conflict zouden plaatsvinden. Grenskwesties worden altijd als laatste besproken, nadat alle andere conflictpunten zijn opgelost.

Tijdens zijn toespraak voor het jaarlijkse congres van AIPAC zondag jl. verduidelijkte de Amerikaanse president zijn opmerkingen over de ’67 lijnen. Hij zei toen dat de Israëli’s en de Palestijnen zouden onderhandelen over een grens die anders zal zijn dan (de ‘grens’) die bestond op 4 juni 1967.
Hij maakte verder duidelijk dat de toekomstige grenzen de veranderde demografische veranderingen over de laatste 44 jaar zouden moeten reflecteren.

In feite was er op dat punt dus niets veranderd. Al sinds de zogenaamde Clinton parameters uit 2000 is duidelijk dat deze veranderingen deel zullen uitmaken van een toekomstig akkoord tussen Israel en de Palestijnen.
Obama’s nuancering kwam nadat premier Netanyahu eerder tijdens een gezamenlijke persconferentie openlijk duidelijk maakte dat Israel duidelijke rode lijnen heeft. Daaronder de onmogelijkheid om terug te gaan naar de ’67 lijnen.

Dit wordt goed duidelijk uit deze video van het JCPA waarin het probleem van de ’67 lijnen zichtbaar is gemaakt voor mensen die Israel nooit bezocht hebben:

Escalatie conflict
Maar stel nu dat er inderdaad een dergelijk onderhandelingsproces komt en dat er een akkoord komt over de grenzen waarna Israel zich geleidelijk terugtrekt uit de West Bank. Het conflict zou daarmee niet zijn opgelost en al evenmin de bovengenoemde gevoelige en gecompliceerde kwesties.
Gezien allerlei recente ontwikkelingen in het Midden Oosten en ervaringen met andere Israëlische terugtrekkingen zonder een vredesakkoord, valt te verwachten dat het conflict daarna zal escaleren.

Hizb’allah  vond bijvoorbeeld zonder veel moeite een reden om het conflict tegen Israel voort te zetten in 2000, toen Israel voldeed aan VN resolutie 425 uit 1978 en zich terugtrok achter de internationaal erkende grens.  Har Dov, een klein onbetekenend gebied in de buurt van de grens met Syrië zou volgens Hib’allah aan Libanon toehoren en dus was er nog steeds reden voor verzet tegen de ‘Israëlische bezetting’.

De gang van zaken in Zuid Israel na augustus 2005 is een ander voorbeeld van de wijze waarop een terugtrekking zonder vredesakkoord ontaardde in oorlog. Hamas voerde na de unilaterale Israëlische terugtrekking uit Gaza de raketaanvallen op Israel juist op. Dat resulteerde uiteindelijk in de Gaza oorlog.

De huidige situatie waarbij de toekomst van het Egyptisch Israelische vredesakkoord niet zeker is en Hamas en Fatah een eenheidsregering willen vormen, sluiten een herhaling van het Libanon/Gaza scenario op de West Bank niet uit.

Reacties
De EU reageerde bij monde van Catherine Ashton direct positief op het Amerikaanse voorstel over onderhandelingen gebaseerd op de 1967 lijnen.

De PA had iets meer tijd nodig, maar na consultatie met de Arabische Liga werd duidelijk dat Obama’s woorden over de ’67 lijnen voor een nieuw struikelblok hadden gezorgd.
PA onderhandelaar Saeb Arekat maakte bekend dat de Palestijnen nu van Israel eisen dat het voorafgaand aan onderhandelingen de ’67 lijnen accepteert als de toekomstige grens met ‘Palestina’.
Dat was de tweede keer dat de Palestijnen op een dergelijke wijze reageerden op een Amerikaanse koerswijziging. Eerder gebeurde dat met de bouw in de Israëlische nederzettingen.

Het tragische is dat terwijl Obama deze voorstellen juist deed omdat – in zijn woorden – ‘de internationale gemeenschap moe is van een proces dat nooit een uitkomst biedt’, deze aanpak juist een recept betekent voor de volgende mislukking in de inderdaad eindeloze rij vredesprocessen.

Frustratie
Israëli’s delen de frustratie over het uitblijven van vrede maar hebben een andere visie op de oorzaak daarvan.
De internationale gemeenschap negeert namelijk al jaren lang de essentie van het Midden-Oosten conflict en baseert de bemiddeling in het vredesproces op verkeerde aannames.
De recente toenadering tussen Hamas en Fatah werd weliswaar ook door Obama als een struikelblok aangemerkt, maar er is veel meer.

PMW rapport
Een nieuw rapport dat Palestinian Media Watch uitgaf over Palestijnse schoolboeken en de Palestijnse media maakte melding van talloze voorbeelden van ophitsing en geschiedvervalsing.

In een ander bericht op de PMW website werd bevestigd dat de PA salarissen betaald aan Palestijnse terroristen in Israëlische gevangenissen.
Gezien het feit dat de EU  een aanzienlijk deel van het PA budget financiert is het waarschijnlijk dat tenminste een gedeelte van deze salarissen wordt betaald met belastinggeld van Europeanen.

Naqba viering
De Naqba viering op 15 mei jl. leverde ook bewijs over de onverzoenlijke houding van de Palestijnen.
Het opinieartikel dat PA president Mahmoud Abbas schreef voor de New York Times ter gelegenheid van deze Nakqa dag liet zien hoe de Palestijnse leider de vluchtelingen kwestie heeft gemythologiseerd en gebruikt in de cognitieve oorlog tegen Israel.
Abbas gebruikt de kwestie van de Palestijnse vluchtelingen als een wapen dat de ondergang van Israel als een Joodse staat moet inluiden. Hij had het over een ‘rechtvaardige’ oplossing van het vluchtelingen probleem. Uit eerdere uitspraken van Abbas is duidelijk geworden dat hij daarmee het zogenaamde ‘recht op terugkeer’ bedoeld, en niet de rehabilitatie in de landen van opvang.

De historici Benny Morris en Ephraim Karsh bewezen in artikelen voor The Jerusalem Post en The National Interest dat Abbas glashard loog over de geschiedenis in zijn artikel.

Onder dit artikel vindt u informatie waaruit blijkt dat er geen ‘recht’ op terugkeer bestaat. Ook vindt u daar informatie over de wijze waarop de wereldgemeenschap meewerkt aan het in stand houden van het Palestijnse vluchtelingen probleem.

Khaibar Ya Yahud
Abbas was niet de enige die duidelijk maakte dat de Palestijnen nog altijd niet toe zijn aan vrede met Israel.
Yasser Kachlaq een PLO leider uit Libanon noemde op Hizb’allah TV (17 mei 2011) de Joden in Israel ‘vieze stukken vuil die terug moeten naar Europa’.

In een andere video was te zien hoe een Palestijnse vrouw in Jordanië opriep tot de massamoord op de Joden tijdens de Naqba demonstratie daar. Zij maakte een vergelijking met de moord op de Joden in Hebron in 1929.

Dit soort geluiden waren ook te horen tijdens de door Hizb’allah georganiseerde betogingen bij de grens met Israel in Maroun er Ras. Betogers hieven daar massaal de kreet Khaibar Ya Yahud aan, wat een verwijzing is naar de bloedige verdrijving van de Joodse gemeenschap in Saoedie-Arabie in de tijd van Mohammed.  (zie clip na 4.45 minuten en 6.20 minuten (Khaibar spreekkoor).

Hamas parlementslid Yunis Al Astal verklaarde op 11 mei ijl dat ‘de Joden naar Palestina waren gebracht voor de grote slachting waardoor Allah de mensheid zal bevrijden van hun kwaad’.

Bijdrages EU gefinancierde NGO’s
De Palestijnse organisatie Badil die is opgericht om de kwestie van de Palestijnse vluchtelingen levend te houden en die ook door Nederland wordt gefinancierd via het NGO Development Center (NDC) kwam deze week ook in opspraak. De Zwitserse regering besloot de financiering van Badil tijdelijk stop te zetten vanwege de publicatie van antisemitische cartoons op haar website.

Badil richt zich voornamelijk op de Palestijnse vluchtelingen uit 1948. De organisatie publiceerde vorige week een artikel waarin de vorming van de nationale eenheidsregering tussen Hamas en Fatah werd toegejuicht en waarin het vredesproces werd voorgesteld als een internationaal plot dat tot doel had om Israel sterker en rijker te maken. Ook werd Israel aangeduid als het apartheidregime en werd de leugen herhaald dat er in 1948 sprake is geweest van etnische zuivering.

Maar ook Al Haq, een Palestijnse mensenrechtenorganisatie die in Nederland werd geëerd met de zogenaamde Geuzenpenning, draagt bij aan de verharding van het klimaat. In een artikel op de Al Haq website stond de volgende verklaring waarin de demonstraties werden gepresenteerd als een manier om het politieke (vredes) proces uit te schakelen en als de eerste stappen op terugkeer naar huis, d.w.z. Israel:

Palestinians yesterday decided to take the first steps to return home. The initiatives in commemoration of the Naqba have been encouraged by the renewed political scenario at regional level; they represent the steadfast willingness of people to take a proactive role in demanding respect for their rights without relying on the endeavours of their political representatives.

Essentie conflict
De essentie van het Arabisch Israelische conflict ligt besloten in deze benadering (van het ontstaan) van de staat Israel. Vanaf de Balfour verklaring in 1917 is er getracht een einde te maken aan de Joodse nationale aspiraties in het land Israel.

De kreet Khaibar ya Yahud die de betogers bij Maroun er Ras aanhieven, werd ook door de bendes van Hadj Amin al Hoesseini gebruikt tijdens de moordpartijen op Joden die volgden op de Balfour verklaring. De kreet werd gebruikt tijdens de oorlog in 1948 en was de meest gehoorde in de propaganda uitzendingen die de Arabische massa’s klaarstoomden voor de oorlog in 1967.

INFORMATIE OVER DE PALESTIJNSE VLUCHTELINGEN

Uit het binnenkort te verschijnen boek:

ISRAEL AANGEKLAAGD – De cognitieve oorlog tegen de Joodse staat

“De Arabische staten weigerden vervolgens om de vluchtelingen op te nemen en te rehabiliteren (zoals dat normaal gesproken overal in de wereld wel gebeurt). Nu, 62 jaar later, worden de vluchtelingen nog altijd de meest fundamentele burgerrechten ontzegd in die landen. UNWRA, een speciale VN organisatie, handhaaft deze status quo. Achtentwintig duizend UNWRA employees zorgen nu voor circa vijf miljoen Palestijnse vluchtelingen. Het oorspronkelijke aantal dat vluchtte lag tussen de 550.000 en 590.000 waarvan uiteindelijk vijfhonderdduizend in de UNWRA kampen werden opgenomen.

http://spme.net/cgi-bin/articles.cgi?ID=7923

Een vergelijking tussen UNWRA de speciale VN organisatie voor de Palestijnse vluchtelingen en UNHCR,  de  VN organisatie voor de rest van de wereld die in 110 landen actief is, maakt duidelijk hoe de Palestijnse vluchtelingen worden gebruikt als politiek wapen.

UNHCR heeft 6300 werknemers in 110 landen en heeft sinds 1948 21miljoen vluchtelingen opgevangen en gerehabiliteerd. UNWRA heeft 28.000 werknemers waarvan 99% lokale Arabieren zijn, en zorgt voor de bijna 5 miljoen Palestijnse Arabieren die permanent in de kampen verblijven.

Het budget van UNHCR was in 2008 1,5 miljard Dollar, UNWRA had toen alleen voor de Palestijnse vluchtelingen 1,1 miljard dollar te besteden.

UNHCR heeft voor de rehabilitatie van vluchteling in opvanglanden maximaal vier jaar nodig daarna is de vluchteling of teruggekeerd naar zijn woonplaats of (veel vaker) burger geworden in het opvangland.

UNWRA zorgt anno 2011 voor vijf miljoen Palestijnse ‘vluchtelingen’ in tientallen kampen in Arabische landen en de PA gebieden. Deze kampen zijn permanente woonverblijven geworden die een maatschappij in de maatschappij vormen. Zo zijn ze volledig ‘selfsupporting’ op het gebied van onderwijs, gezondheidzorg en sociale voorzieningen en hebben een eigen micro economie. In Libanon bijvoorbeeld, hebben deze ‘vluchtelingen’ vrijwel geen burgerrechten en mogen niet in Libanon een huis kopen en mogen niet werken in 60 beroepen. Zelfs bepaalde bouwmaterialen mochten niet worden ingevoerd in de UNWRA kampen.

In augustus 2010 werden in Libanon enige hervormingen doorgevoerd in de status van de UNWRA  Palestijnen. De verplichte leges op werkvergunningen werd geschrapt maar de uitsluiting van Palestijnen in grote delen van de arbeidsmarkt bleef gehandhaafd.

UNWRA zelf spreekt van ‘hospitalisatie’ van de Palestijnse vluchtelingen en bekritiseert de Arabische landen vanwege de weigering om de vluchtelingen te rehabiliteren’.

http://www.unrwa.org/etemplate.php?id=65

http://www.salem-news.com/articles/december142010/palestine-refugees-fl.php

‘De Naqba wordt in een adem genoemd met het zogenaamde ‘recht op terugkeer’. Dit wordt voorgesteld als een internationaal erkend, bijna heilig recht. Een nadere bestudering van het internationaal recht brengt echter aan het licht dat er geen sprake is van een ‘recht op terugkeer’ zoals dat de Arabieren voorstaat.

De VN resoluties over dit onderwerp spreken van een juiste oplossing van het vluchtelingen probleem en niet van een recht op terugkeer. De terugkeer van de vluchtelingen werd slechts genoemd in de VN resolutie (algemene vergadering) 194 uit december1948.  De tekst spreekt van terugkeer op eerst mogelijk uitvoerbare datum en koppelt dat aan de voorwaarde dat zij in vrede met de Joodse buren zouden leven.

De Arabieren zijn echter openlijk in hun voornemen om via de terugkeer van de vluchtelingen en hun miljoenen nazaten een einde te maken aan de staat Israel.

Direct daarna draagt de resolutie op om de repatriatie, rehabilitatie en herhuisvesting van de vluchtelingen te faciliteren.

http://www.haaretz.com/print-edition/opinion/the-right-of-return-myth-1.260133

Het ‘recht op terugkeer’ kent ook geen internationaal precedent.

Integendeel in de meeste gevallen keren vluchtelingen niet terug naar het land van herkomst. In een aantal gevallen was sprake van overeengekomen transfer van bevolkingsgroepen in conflictgebieden. Voorbeelden hiervan zijn de vredesovereenkomsten tussen Griekenland en Bulgarije in 1919 en tussen Griekenland en Turkije in 1923. De creatie van India en Pakistan als onafhankelijke staten ging eveneens gepaard met transfer van aanzienlijke delen van de bevolking.

Juist in maart 2010 besloot het Europese hof voor de mensenrechten dat de Griekse Cyprioten die hadden geleefd in Noord Cyprus tot aan de Turkse bezetting en daardoor vluchtten, geen aanspraken meer konden maken op terugkeer naar hun huizen.

http://www.metzilah.org/English/inf_portal/returningpalsexecutivesummary.pdf