Missing Peace | missingpeace.eu | NL

Het Jaar van de Waarheid

Door Missing Peace
Judge Richard Goldstone

De Arabische propaganda-molen draait weer op volle toeren.
2011 lijkt in meerdere opzichten het jaar van de waarheid te worden voor Israel.
De ontwikkelingen in het Midden-Oosten duiden op een aanzienlijke verslechtering van de positie van het land. In landen zoals Egypte en Jordanië wordt bijvoorbeeld hardop gesproken over herziening van de vredesakkoorden
Het vredesproces met de Palestijnen lijkt dood en de VN maakt zich op voor de erkenning van een unilateraal uitgeroepen Palestijnse staat die de kans op oorlog slechts zal vergroten.
Aan de andere kant lijkt 2011 ook letterlijk het jaar van de waarheid te worden voor het Joodse volk en haar staat.

Mea culpa
Eerst was er de belijdenis van het hoofd van de Katholieke kerk, die na 2.000 jaar de waarheid durfde te zeggen over de Joden en Jezus. De Joden hadden Jezus dus niet vermoord. Het oudste Europese bloedsprookje over de Joden was daarmee uit de wereld.
De grote tragiek is wel dat deze leugen miljoenen Joden het leven heeft gekost, en de verwoesting inluidde van de Joodse gemeenschap in Europa.

Mea culpa Goldstone
Daarna kwam op 1 april Richard Goldstone met een mea culpa over zijn eigen onderzoek naar de Gaza oorlog. In een artikel in de Washington Post schreef Goldstone dat indien zijn VN commissie in 2009 had geweten wat men nu weet, dat dan het Goldstone Rapport een ander document was geworden. Ook schreef hij dat de burgers in Gaza geen opzettelijk doelwit waren geweest als gevolg van de Israëlische strategie tijdens de oorlog.

Daarmee haalde hij de basis weg onder de claim dat Israel oorlogsmisdaden had gepleegd in Gaza.

Het Goldstone rapport heeft een verwoestende uitwerking gehad op  de positie van Israel en zorgde voor een wereldwijde campagne tegen de Joodse staat.  De schade die het rapport veroorzaakte lijkt onherstelbaar, een groot deel van het publiek is beïnvloed door het Goldstone rapport en de demoniseringscampagne die daaruit voortkwam. Deze campagne werd verder gevoed door de Arabische propaganda die gretig werd overgenomen door Westerse extremisten.

Onverbeterlijk
Een van hen is Volkskrant-columnist Thomas Von der Dunk die twee dagen na Goldstone’s mea culpa wederom blijk gaf van zijn onvermogen om aan verantwoorde en rationele journalistiek te doen. In zijn column ging Von der Dunk opnieuw schuimbekkend te keer tegen alles wat met Israël te maken heeft. Door het gebruik van ranzige vergelijkingen met fascistoïde regimes, demoniserend jargon en onwaarheden over de Joodse staat kwam hij dicht in de buurt van de klassieke bloedsprookjes uit het oude Europa.

Dit was niet de eerste keer dat Von der Dunk volkomen de fout in ging. Eerder gebeurde dat in 2009, toen hij op soortgelijke wijze te keer ging over het Israëlische optreden in Gaza.
Toen schreef hij bijvoorbeeld dat ‘Israel Palestijnse kinderen afschiet alsof het een Veluwse drukjacht betreft’. Ook in dat geval bleek zijn artikel vol te zitten met haat, pertinente onwaarheden en zelfs nazi-jargon.

Campagne
De overeenkomst tussen deze drie zaken is duidelijk, in alle drie de gevallen is er sprake van een campagne tegen Joden of de Joodse staat. In alle gevallen lagen leugens ten grondslag aan de campagne die tot doel heeft Joden of de Joodse staat te demoniseren.

Er zijn echter ook aanmerkelijke verschillen. De katholieke kerk had tweeduizend jaar nodig om terug te komen op een leugen en deed dat schoorvoetend en op een indirecte manier, namelijk via een boek. Richard Goldstone bleek na anderhalf jaar bereid om eindelijk iets te doen met de informatie die hem door derden werd aangereikt en die bewees dat zijn rapport vol zat met onwaarheden.

Een groep experts op het gebied van het Midden-Oosten en het internationaal recht onderzocht iedere bewering in het Goldstone rapport en kwam in de meeste gevallen tot de conclusie dat de werkelijkheid geheel anders was geweest. Onder hen Maurice Ostroff, Yonathan HaLevi en Avraham Bell die het bewijsmateriaal produceerden waardoor de Zuid- Afrikaanse rechter uiteindelijk tot andere inzichten kwam.

Toen hij vorige week op Stanford University in de VS opnieuw werd geconfronteerd met dergelijk materiaal besloot hij openlijk afstand te nemen van zijn eigen rapport.

Thomas Von der Dunk daarentegen, moet het begrip voortschrijdend inzicht nog uitvinden. Zijn extremisme begint te lijken op die in het blad der Sturmer, het nazi-blad waarmee hij in zijn laatste column de Israëlische krant Ma’ariv vergeleek.

Hij manipuleert de feiten in zijn artikel. Zo schrijft hij dat twee Palestijnse jongens nabij Itamar werden doodgeschoten vorig jaar en vergeleek dat met de moord op drie kinderen en hun ouders in Itamar op 11 maart jl. Hij verzweeg dat het ging om twee Palestijnen van 19 jaar oud die werden gedood toen ze soldaten aanvielen.

Even later meldt hij dat drie dagen voor de moorden in Itamar 9 Palestijnen door Israel werden gedood waaronder drie kinderen. Dat was de Hamas versie op de Izzidin Al Qassam website.

Ook hier bleek dat de werkelijkheid anders was.  Van de negen doden die omkwamen toen de IDF terugschoot op een wijk waarvandaan raketten op Israel werden afgeschoten bleken er twee minderjarig te zijn.

Uit alles blijkt dat Von der Dunk informatie gebruikte die hij van websites afhaalde die slechts haatpropaganda tegen Israel bedrijven.

Opstaan voor de waarheid
Dit is dus het jaar van de waarheid. In toenemende mate blijken er mensen te zijn die opstaan voor de waarheid. Zelfs in de Arabische wereld zijn er journalisten en schrijvers die nu openlijk de leugens over de Joodse staat exposeren.

Onder hen een Jordaanse Palestijn en een Saoedische militair die voor de krant Arab News schrijft.

In Europa stond deze week een Schotse professor op die zijn studenten de oren waste over de onacademische omgang op de universiteit van Edinburgh met alles wat maar met Israel te maken heeft. Ook Richard Goldstone heeft de weg naar de waarheid herontdekt en besloot dat de leugen lang genoeg had geregeerd.

Thomas Von der Dunk lijkt echter niet alleen onverbeterlijk maar ongeneeslijk, hij zou er goed aan doen de brief van professor Dennis McEoin te lezen.