Missing Peace | missingpeace.eu | NL

Goldstone’s spijt en Palestijnse hoop op nieuwe VN fouten

Door Missing Peace


Dit is een interactief artikel, via klikken op de onderstreepte passages kunt u ondersteunende informatie zien.

In dit nieuwe bulletin drie zaken die het politieke nieuws in de Israëlische media de afgelopen week bepaalden.De opstanden in de Arabische landen zijn nog altijd voorpagina nieuws, maar ook het PA plan om via de VN unilateraal een Palestijnse staat uit te roepen kreeg veel aandacht.Dat nieuws werd echter verdrongen door de opmerkingen van de Zuid-Afrikaanse rechter Richard Goldstone in een opinieartikel dat afgelopen vrijdag verscheen in de Washington Post.

Goldstone’s mea culpa
In dat artikel nam Goldstone duidelijk afstand van sommige conclusies uit het in september 2009 gepubliceerde UNHCR rapport over de Gaza oorlog.Al in de openingsalinea van zijn artikel schreef Goldstone dat indien de commissie in 2009 had geweten wat men nu weet, dat dan het Goldstone Rapport een ander document was geworden.

Hij verklaarde verder dat – in tegenstelling tot de conclusies van het Goldstone rapport – de burgers in Gaza geen opzettelijk doelwit waren geweest als gevolg van de Israëlische strategie tijdens de oorlog. Het Goldstone Rapport vormt sinds 2009 de basis voor een ongekende campagne tegen Israel.De kritiek die door velen in en buiten Israel op het rapport werd geuit en die veelal werd onderbouwd met nieuw bewijs bleek nu dus terecht.

Goldstone werd de afgelopen anderhalf jaar voortdurend geconfronteerd met bewijsmateriaal dat hem door Israëlische- en andere experts werd toegestuurd.
Ook werd hij in openbare debatten buiten Israel steeds bekritiseerd voor de wijze waarop het rapport tot stand was gekomen.De laatste keer dat hij een dergelijk debat voerde was op Stanford University in de VS vorige week.

Professor Avraham Bell, een bekende Israëlische expert op het gebied van het internationale recht, berichtte MP dat Goldstone ook tijdens de bijeenkomst op Stanford zware kritiek kreeg op het vervormen van het internationaal recht en de schokkende wijze waarop de VN commissie omging met de juridische onpartijdigheid.

De Zuid-Afrikaanse rechter lijkt uiteindelijk te zijn bezweken onder de bewijslast die door Israëlische onderzoekers tegen zijn rapport werd ingebracht.
Nu Goldstone zijn conclusies heeft getrokken zou dat ook gevolgen moeten hebben voor de internationale campagne tegen Israel. De schade die het Goldstone rapport heeft aangericht is weliswaar niet te herstellen, maar lopende acties zoals bijvoorbeeld  het appel van Pax Christie/IKV in Nederland zullen moeten worden herzien.

Unilaterale Palestijnse staat
Het Palestijnse plan om via de VN unilateraal een eigen staat uit te roepen in september a.s., werd tot voor kort in Israel niet gezien als een serieus probleem. Dat veranderde echter toen Jerusalem Post hoofdredacteur David Horowitz een lang artikel publiceerde waarin een interview was opgenomen met de voormalige Israëlische ambassadeur bij de VN Gabriëlla Shalev. In dat artikel schreef Horowitz dat de Palestijnse Autoriteit van plan is om via VN resolutie 377 ( de zogenaamde ‘uniting for peace resolutie uit 1950) erkenning te krijgen voor het unilateraal uitroepen van een Palestijnse staat op de West Bank en in Gaza.

Deze resolutie werd onder andere tegen Zuid-Afrika gebruikt in de kwestie Namibië in 1981 en veroorzaakte het sanctie regime tegen het apartheidregime. Resolutie 377 werd in het verleden gebruikt in gevallen dat de VN Veiligheidsraad geen unanieme beslissing kon nemen in kwesties die direct gevolgen hadden voor de wereldvrede.Normaal gesproken zijn resoluties van de Algemene Vergadering van de VN niet bindend en resolutie 377 is dat ook niet. Het verschil met andere resoluties is dat de aanbevelingen (bijvoorbeeld sancties) in die resolutie op grote schaal werden overgenomen door de bij de VN aangesloten landen.

JCPA onderzoeker Alan Baker analyseerde de mogelijke consequenties van de unilaterale uitroeping van de Palestijnse staat via de uniting for peaceresolutie.Hij schreef aan het eind van zijn analyse dat het maar zeer de vraag is of de VN lidstaten nog in staat zijn om de gevaren te zien die de Palestijnse strategie inhoudt.
Gezien het sterk pro Palestijnse klimaat in de VN is dat inderdaad de vraag. Wat wel vast staat is dat een dergelijk traject het einde zal betekenen van de Oslo akkoorden en de kans op oorlog sterk vergroot.

Wat Baker over het hoofd zag in zijn analyse, is het feit dat de VN bij aanvaarding van een resolutie die de uitroeping van een Palestijnse staat op de West Bank en in Gaza ondersteunt, in feite eerdere internationale besluiten over hetzelfde grondgebied zal ondergraven.Voorbeelden zijn het besluit van de Volkenbond uit 1922 over Palestina en artikel 80 uit het VN handvest dat gaat over het recht van het Joodse volk op het mandaatgebied Palestina. Deze onderdelen van het internationaal recht ten opzichte van het voormalige mandaatgebied Palestina zijn nog altijd van kracht door de Arabische afwijzing van VN resolutie 181 (zgn. verdelingsbesluit).

Hoewel Baker terecht concludeert dat een UNGA resolutie niet kan worden afgedwongen is de kans groot dat de PA de Arabische landen en Iran zal mobiliseren voor afdwinging van de resolutie.De geluiden die nu uit Egypte komen over aanpassing van het Camp David akkoord uit 1979, waar het gaat om de positie van de Palestijnen in de in 1967 veroverde gebieden, maken duidelijk dat de PA kan rekenen op hulp bij het verwezenlijken van haar nationale aspiraties.

Een andere indicatie voor de richting die de PA opgaat, was de recente opmerking van president Mahmoud Abbas dat de PA ook buiten de Amerikaanse financiële hulp kan.In het verleden bleek Hamas ook in staat om zonder hulp uit het Westen verder te kunnen, de Arabische landen en Iran vulden het vacuüm.
De Israëlische aankondiging om unilaterale Palestijnse acties met soortgelijke acties te beantwoorden is tekenend voor het huidige klimaat, maar lijkt vooralsnog weinig indruk te maken op de PA en de internationale gemeenschap.

De  oproepen op Facebook om een derde Intifada te beginnen zullen door de PA voorlopig niet openlijk worden ondersteund, maar daar kan na september snel verandering in komen.
Zie ook :    http://missingpeace.eu/nl/2011/04/unilaterale-palestijnse-staat-is-recept-voor-oorlog/

Het vervolg van de Arabische revolutie
De afgelopen week kwam meer informatie naar buiten die duidelijk maakte dat de omwentelingen en de opstanden in de diverse Arabische landen vooralsnog geen reden zijn voor optimisme over de invoering van democratie naar Westers model.

Egypte
Zo berichtte de Egyptische krant Al Masry al Youm dat ca. 3000 leden van de Islamistische bewegingen Jama’a Al Islamyiah en Egyptic Islamic Jihad binnenkort terug zullen keren naar Egypte.De nieuwe Egyptische minister van buitenlandse zaken Nabil el-Arabi maakte vorige week bekend dat Egypte ‘een nieuwe bladzijde’ gaat openen in de relatie met Iran. Hij voegde daaraan toe dat Egypte Iran niet meer als een vijandige staat beschouwt. Egypte heeft sinds 1979 geen volledige diplomatieke banden met Iran gehad.

Een van de organisatoren van de opstand op Tahrir, Mohammed Maher, verklaarde tegenover de Washington Post dat er nooit een echt einde is gekomen aan de oorlog met Israel. Het Camp David akkoord was volgens hem slechts een wapenstilstand (Hudna).

In een ander artikel dat de New York Times publiceerde, werd (sexuele)mishandeling en marteling door het Egyptische leger gerapporteerd van vrouwen die deelnamen aan protesten. In een gerelateerd bericht werd melding gemaakt van SMS berichten waarin werd aangekondigd dat Egyptische vrouwen zich binnenkort aan Islamitische kledingsvoorschriften zullen moeten houden.

Salafisten* deelden in Cairo pamfletten uit waarin democratie werd veroordeeld als een systeem dat strijdig is met ‘de normen en waarden van Allah’.

Op het Egyptische platteland neemt de invloed van de Salafisten toe. In het dorp Kasr el-Bassil vermoordden Salafisten de eigenaar van een drankenwinkel en verwondden acht anderen.In een ander incident werden 340 Koptische vrouwelijke studenten geëvacueerd van de campus van een universiteit nadat Islamisten hen hadden bedreigd.
Dit weekend rapporteerde Al Masri al Youm de vernietiging van religieuze heiligdommen (waarschijnlijk Koptische) door Salafisten op diverse plaatsen in Egypte.

*Salafisten zijn moslims die terugkeer willen naar de Islam van de voorvaders (Al-safah al-silah) de eerste drie generaties moslims, die men ziet als voorbeeld voor de juiste wijze van leven.

Al Kaida
Ook uit andere landen waar de bevolking in opstand is gekomen komen berichten dat Islamisten proberen gebruik te maken van de chaos. In Jemen riep Al Kaida de zuidelijke provincie Abyan uit tot Islamitisch emiraat en maakte een einde aan bepaalde ‘vrijheden’ van vrouwen.

In Libië erkende een commandant van de rebellen die tegen Khadaffi vechten dat zijn troepen banden hebben met Al Kaida en dat sommige rebellen ook in Afghanistan en Irak vochten tegen de geallieerden.
De president van Chad zei in een interview met Jeune Afrique dat Al Kaida raketten uit het Libische arsenaal had gestolen. De raketten zouden zijn overgebracht naar Niger en Chad.

Syrië
De protesten die de afgelopen week de stabiliteit van het Assad regime op de proef stelden nemen nog altijd in omvang toe.
Tot nu toe vertrouwde Assad erop dat zijn rol in het “verzet” tegen Israel hem zou vrijwaren van de protesten die elders al maanden aan de gang zijn. In een toespraak vorige week  beschuldigde hij Israel opnieuw van het organiseren van de opstand. Deze tactiek die altijd werkte in de Arabische wereld lijkt nu echter ook in Syrië te falen.

In Israel worden de ontwikkelingen in het noordelijke buurland met argusogen gevolgd. Er is veel aandacht voor de Druzen op de Golan hoogvlakte die aangeven zich nog altijd Syriër te voelen en achter Assad staan.

Tot nu toe zijn er zesenzestig doden gevallen bij de onlusten in Syrië, waar het regime niet schroomde om grof geweld te gebruiken.In Israel zijn de meeste commentatoren het er over eens dat het regime van Bashar Assad voorlopig niet in gevaar is. Er zijn grote verschillen met de Egyptische revolutie die voornamelijk slaagde omdat het leger daar passief bleef.  Een ander verschil met Egypte is de bevolkingsamenstelling in Syrië, waar naast Druzen ook een aanzienlijke groep Koerden en Alawieten en Armeniërs woont. De Syrische president behoort tot de Alawitische minderheid die voortgekomen is uit Shia Islam. De houding van de Soennieten die 70% van de bevolking uitmaken, zal in de zich ontwikkelende opstand bepalend zijn voor het lot van het Assad regime.
De alliantie tussen Syrië, Iran en Libanon is een andere factor die het verloop van de opstand in het land kan bepalen.

Iran
De stilte in Teheran over de opstand in Syrië valt op na de openlijke inmenging in de andere Arabische landen waar omwentelingen aan de gang zijn.
De voormalige veiligheidsadviseur van de regering Obama, Jones waarschuwde dit weekend voor de Iranese rol in de onrust in het Midden-Oosten.

De waarschuwing kwam nadat er in Koeweit een Iraans spionage netwerk was opgerold en de spanningen tussen Saoedi-Arabië en Iran voortduren na de interventie door Saoedische troepen in Bahrein.

Iran kwam deze week ook op andere wijze in het nieuws nadat de Asian Times een onthullend artikel publiceerde over de wijze waarop Iran de sancties tegen het land omzeilt. Via Chinese stromannen en tussenhandel weet Iran haar nucleaire programma draaiende te houden.
The Jerusalem Post berichtte later dat de Europees Iranese Handelsbank in Hamburg  samen met Duitse overheidsinstanties zoals de Centrale Duitse Bank ook de sancties omzeilen.