Missing Peace | missingpeace.eu | NL

  • Gepubliseerd: Woensdag, 30 Juni, 2010 - 9:18 AM

The Rights Forum in Israël – Aanslag op het rechtsgevoel

Door Missing Peace

Een delegatie van The Rights Forum onder leiding van oud premier Dries van Agt bracht tussen 23 en 29 mei 2010 een bezoek aan Israël.

The Rights Forum publiceerde op 3 juni jl. een rapport waarin de bevindingen van deze fact finding reis beschreven staan. http://www.rightsforum.org/201005missie

Missing Peace onderzocht de beweringen in dat rapport en kwam tot de volgende bevindingen:

  1. Op tal van punten geeft het rapport van The Rights Forum onjuiste informatie
    of een onvolledig en eenzijdig beeld.
  2. The Rights Forum was slechts op zoek naar bevestiging van de vooraf
    ingenomen oordelen over Israel.
  3. De Delegatie verkoos slechts exclusief te praten met personen en
    organisaties die haar politieke opvattingen over de situatie in Israel delen.
    Daaronder bevonden zich organisaties die onder het mom van mensenrechten
    politieke doelen nastreven
  4. De delegatie negeerde alle bewijzen over de verbeterde situatie op de
    West Bank zoals de sterk groeiende Palestijnse economie en de sterk verbeterde
    leefomstandigheden voor Palestijnen op de West Bank .
  5. Ook negeerde de delegatie de toegenomen Israëlisch Palestijnse
    coöperatie op tal van gebieden zoals economie, veiligheid en bestuur.

Het Missing Peace onderzoek toont duidelijk aan dat The Rights Forum geen betrouwbare bron voor informatie is over Israel en het Midden Oosten.

De extreem eenzijdige opstelling van The Rights Forum (TRF) zal de door haar gepropageerde rechtvaardige oplossing van het Midden Oosten conflict onbereikbaar maken.

Uit het TRF rapport komt duidelijk de opvatting naar voren dat Israël verantwoordelijk zou zijn voor alle problemen en daarvoor gestraft dient te worden via Europese sancties.

De Palestijnen worden echter benaderd als slachtoffers en onvolwassen partners die hooguit vermanend kunnen worden toegesproken, maar niet verantwoordelijk zijn voor de situatie in Israel.

Daarnaast is in het rapport niets te terug te vinden over de context van het Midden Oosten conflict, zoals de collaboratie tussen Hamas en Iran/Syrië. Ook de relatie tussen Palestijnse terreur en de
Israëlische veiligheidsmaatregelen en de wijze waarop de Arabische wereld de Palestijnse kwestie (in al haar facetten) gebruikt als middel om de strijd tegen Israël voort te zetten, krijgt geen aandacht in het TRF rapport.

Het Forum heeft haar eigen geloofwaardigheid met de publicatie van dit rapport dan ook ernstig ondergraven.

Analyse van de beweringen in het rapport van The Right Forum

Jeruzalem Oost

De opmerkingen van The Rights Forum over
Jeruzalem Oost weerspiegelen een tekort aan kennis over de huidige- en de
historische realiteit.

Zo noemt de delegatie de Joodse nieuwbouw
wijken in “Oost Jeruzalem ” een bedreiging voor de
levensvatbaarheid van de toekomstige Palestijnse staat. Die nieuwbouw zou
Jeruzalem Oost isoleren van de rest van de West Bank. Een bestudering van de
kaart laat echter zien dat er geen sprake is van de isolatie van “Oost Jeruzale”. De nieuwe Joodse wijken werden namelijk gebouwd in Noord en Zuid Jeruzalem.

Tijdens besprekingen tussen Israel en de
Palestijnse Autoriteit in 2000 en 2008 werd bovendien overeengekomen dat deze
wijken bij Israel zouden blijven.

Nieuwbouwplannen voor Joodse wijken in
Jeruzalem Oost (zogenaamde E 1 plan) werden door de Israëlische regering
bevroren.

Het Forum verklaart dat het uitroepen van
Jeruzalem Oost ( inclusief de Joodse wijken) tot hoofdstad van een Palestijnse
staat, een belangrijke voorwaarde is voor het oplossen van het conflict. Een
verklaring die een simplistische visie weergeeft op het conflict.

Hernieuwde deling van Jeruzalem langs de 1948
lijnen wordt namelijk door experts eerder gezien als een struikelblok op weg
naar de oplossing van het Midden Oosten conflict.

Om die reden werd in ieder vredesproces tot
2000 de status van Jeruzalem onbesproken gelaten. Toen dat uiteindelijk wel
gebeurde tijdens de final status besprekingen in Camp David, mondde dat uit in
een vijfjarige oorlog. De verdeling van de stad tussen 1948 en 1967 was een
humanitair drama waarbij grote groepen Joden en Arabieren ontheemd werden en
heilige plaatsen van Christenen en Joden onbereikbaar waren.

De hereniging van Jeruzalem in 1967 en de
terugkeer van Joden naar wijken waar zij in 1948 met geweld uit werden
verdreven blijft vreemd genoeg onbesproken in het rapport van The Rights Forum.

Het rapport gebruikt de term kolonisten voor
de Joden in Jeruzalem Oost, een term die geheel voorbij gaat aan de historische
aanwezigheid van Joden in Jeruzalem. Een aanwezigheid die veel verder terug
gaat dan die van de Palestijnse Arabieren. In dit verband is het nuttig op te
merken dat voor 1948 Joden de meerderheid vormden in sommige wijken van
Jeruzalem Oost (Sheikh Jarrah o.a.) en in de stad als geheel.

De delegatie noemt de “settlement freeze
in verband met Jeruzalem en beweert dat ondanks deze “freeze” de
uitbreiding gewoon doorgaat. Op beide punten zijn dit pertinente onwaarheden.
De bouwstop (juiste benaming) werd afgekondigd voor alle nederzettingen.

Jeruzalem – zijnde de hoofdstad van Israël – werd door de Israëlische regering uitdrukkelijk uitgesloten van deze bouwstop.

Daarnaast gold de bouwstop slechts voor
projecten waarvan de fundamenten nog niet waren gelegd. De opmerkingen in het
rapport van TRF suggereren dus op dit punt illegaliteit terwijl daar geen
sprake van is.

Veiligheidshek

Het veiligheidshek wordt door de delegatie
“afscheidingsbarrière” genoemd. De bouw van het hek vindt men in strijd met het
internationaal recht. Daarbij baseert men zich op een uitspraak van het
Internationaal Gerechtshof in Den Haag.

Deze uitspraak was echter slechts een adviserende
opinie
van het Hof.

Het Israëlische Hooggerechtshof besloot [1]
echter dat de bouw van het hek volkomen legitiem was nadat de staat Israël
aantoonde dat het hek geen grens was maar een tijdelijke voorziening.

Die voorziening was bedoeld om een eind te
maken aan de golf zelfmoordaanslagen, die Israel toen al jaren teisterde.

Het wekt dan ook geen verbazing dat het
rapport van TRF deze cruciale gegevens weglaat. Men spreekt slechts vaag over
het “officiële argument” voor de bouw en over het “bevorderen van de veiligheid
voor burgers”.

De term”afscheidingsbarrière”die het Forum
hanteert, in combinatie met andere opmerkingen in het rapport over segregatie
op de West Bank, suggereert racistische motieven voor de bouw ervan. De absurditeit
van deze suggestie wordt nog eens bevestigd door de situatie in Jeruzalem, waar
hele Arabische wijken aan de Israëlische kant van het hek liggen.

De Groene Lijn wordt door het Forum de “de
facto grens” genoemd tussen Israël en de Westoever.

Deze lijn is echter in geen enkel opzicht een
grens te noemen omdat het de voormalige wapenstilstandslijn uit 1948 betreft.

Een “de facto grens” is een internationaal
erkende grens tussen twee staten. Het wekt bevreemding dat een gezelschap
bestaande uit ex-ministers – waaronder zelfs een ex-minister van justitie –
deze feiten over het internationaal recht niet zou kennen.

De opmerking dat de “barrière” voornamelijk is
gebouwd op de Westoever is evenmin juist.

Het hek is namelijk voor meer dan 70 % gebouwd
op de groene lijn (zie bijlage 1) en
is al evenmin in “versneld tempo” gebouwd na de uitspraak van het
Internationale Gerechtshof. Vorig jaar bleek dat nog maar 65 % van het hek
gereed was terwijl de gehele bouw in 2005 voltooid had moeten zijn volgens de
originele planning.

De zogenaamde “seam zone” is in tegenstelling
tot wat TRF beweert toegankelijk voor Palestijnse boeren. De Israëlische
overheid bouwde 80 doorgangen in het hek voor Palestijnse boeren.

Voorts is het onjuist dat duizenden
Palestijnen in de seamzone zouden wonen en dat ze te lijden zouden hebben van
ernstige mensenrechtenschendingen. De route van de barrière is – na
gerechtelijke procedures – herhaaldelijk aangepast om zoveel mogelijk Palestijnse
dorpen aan de Palestijnse kant te krijgen. Verder is privéland waarop de
barrière is gebouwd niet geannexeerd en kan de eigenaar compensatie aanvragen
voor de verliezen die veroorzaakt worden door de bouw[2].

Sheikh Jarrah

De rapportage over het bezoek van de delegatie
aan Sheikh Jarrah in Jeruzalem bevat eveneens feitelijke onjuistheden, die
bedoeld lijken te zijn om een beeld te creëren van Palestijns lijden en
Israëlische wandaden.

Ten eerste beschrijft de delegatie de
toedracht van de huisuitzettingen onvolledig en onjuist.

Het gaat niet om huizen die door de VN in de
jaren vijftig zijn gebouwd maar om huizen die in eigendom waren van Joden
voordat Jordanië in 1949 de honderden Joodse inwoners van Shimon HaTzaddik/
Sheikh Jarrah verdreef. Na langdurige procedures bij rechtbanken werd de
eigendomskwestie in het voordeel van de Joodse eigenaren geregeld met behoud
van de rechten van de Arabische bewoners van deze panden. De Arabische bewoners
kregen een beschermde huurstatus.

De uitzettingen werden veroorzaakt door de
weigering om huur te betalen en door het plegen van renovaties zonder
toestemming. De uitzetting kwam tot stand na jarenlange procedures bij
rechtbanken waarbij de huurders geen gevolg gaven aan de uitspraak van de
rechtbank.

De opmerking van TRF dat Palestijnen geen
aanspraak kunnen maken op bezittingen die zij in 1948 achterlieten is eveneens
onjuist. De absent property compensation law uit 1973 regelt de claims
op deze bezittingen.

Ook op dit punt is het verbazingwekkend dat de
jurist in het gezelschap van TRF niet op de hoogte is van de rechtsregelingen
in deze kwestie.

Iedere Jood of Arabier in Israel die kan
aantonen dat hij eigenaar is van een bepaald onroerend goed dat tijdens en na
1948 verloren ging, kan zijn bezit opeisen via de rechtbank.

Zowel Joden als Arabieren in Israel, hebben op
deze wijze met succes hun bezit opgeëist in het verleden. In het geval van
Sheikh Jarrah toonden de Joodse stichtingen – die al voor 1948 wettig eigenaar
waren van de panden – aan dat zij niet “absentee” (afwezige eigenaar) waren
volgens de wet en konden op die wijze hun bezit terugkrijgen[3].
Dit werd mede veroorzaakt door het feit dat de Jordaanse beheerder (custodian)
de panden niet aan derden had doorverkocht[4].

De werking van deze wet is gelijk voor Joden
en Arabieren.

Daarnaast maakt het internationale recht
onderscheid tussen verloren eigendom na gepleegde agressie en eigendom dat
verloren ging ten gevolge van het ondergaan van agressie. Slechts in het tweede
geval kan er aanspraak worden gemaakt op compensatie.

Ten tweede ontbreekt in het TRF rapport een
stukje geschiedenis over de wijk Sheikh Jarrah.

De wijk – die voor 1948 Shimon HaTzaddik
heette – werd vanaf 1876 gebouwd rond het graf van een hogepriester uit de tijd
van de tweede Tempel. (Shimon HaTzaddik)

De overwegend Joodse bevolking van de wijk had
vanaf 1936 al te lijden onder Arabisch geweld en werd uiteindelijk in 1948 door
de Arabische strijdkrachten verdreven[5].

Silwan

Over het bezoek aan de Palestijnse wijk Silwan
zegt het TRF rapport dat 88 Palestijnse huizen moeten wijken voor de aanleg van
een “nieuw park”. Het gaat hier echter om een van de oudste parken van de stad
Jeruzalem dat geheel verdween door illegale bouw in dat park door Palestijnse
Arabieren. Silwan was al voor 1948 een gemengd Joods Arabische wijk

Voorts verzuimt het rapport te melden dat de
gemeente Jeruzalem een saneringsplan[6] besprak met de
bewoners van Silwan (Gan Hemelech). Dit plan voorziet in nieuwbouw ter
compensatie voor de sloop van een gedeelte van de illegale huizen in dezelfde
wijk op een andere plek. De andere illegaal gebouwde huizen zouden in
aanmerking komen voor legalisatie na acceptatie van het plan.

Tevens voorziet het plan in allerlei
infrastructuur en wijkvoorzieningen die nu ontbreken zoals de delegatie met
eigen ogen heeft kunnen constateren.

TRF beweert verder dat slechts een fractie van
de door Palestijnen aangevraagde bouwvergunningen in Jeruzalem Oost wordt
toegewezen.

Uit statistieken blijkt echter duidelijk dat
dit onwaar is. (bijlage 2)

Cijfers van het regionale bouw- en planning
comité laten verder zien dat juist in Jeruzalem Oost voor de Arabische sector
de huizenplanning voorziet in de behoefte tot 2030, terwijl dat voor de Joodse
sector slechts tot 2020 het geval is.

In totaal zijn plannen voor de bouw van 13.000
huizen voor Arabieren in Jeruzalem Oost goedgekeurd.

De Israëlische
“deskundigen” die de delegatie sprak en die men citeert over de “judaïsering”
van Jeruzalem negeerden de statistieken over de bevolkingaanwas in Jeruzalem
volkomen[7]. Uit die
statistieken blijkt duidelijk dat de Arabische bevolking sinds 1967 in aantal
verhoudingsgewijs sterker toeneemt dan de Joodse bevolking. De prognose is dat
deze trend zich voort zal zetten.

Heuvelgebied Zuid Hebron (Har Hevron)

Opvallend in haar beschrijving over het bezoek aan het gebied ten zuiden van Hebron, is dat de
delegatie spreekt over “Palestijnen die daar onder moeilijke
omstandigheden leven”. Dit wordt weer afgezet tegen de wijze waarop Joden in
het zelfde gebied leven.

Uit mediaverslagen[8]
werd echter duidelijk dat de delegatie een bezoek bracht aan een bedoeïnendorp
even buiten de nederzetting Carmel.

Bedoeïenen in het
gehele Midden Oosten leven een nomadenleven dat er in Westerse ogen zeer
primitief uitziet. Wie in Jordanië of in de Egyptische Sinaiwoestijn bedoeïenen
bezoekt ziet de zelfde “moeilijke leefomstandigheden”. Het is namelijk een
manier van leven die door de bedoeïen zelf in stand wordt gehouden. In het
gebied ten zuiden van Hebron zijn vele bronnen waar zij van oudsher hun water
halen. Daarnaast is waterdiefstal een wijd verspreid verschijnsel in het
gebied. Hierdoor wordt de watervoorziening in zowel Joodse als Arabische dorpen
en steden geregeld verstoord[9].

De EU financiert
verder projecten waarbij elektriciteit naar de tenten van bedoeïenen wordt
gebracht.

Voorts trekken de
bedoeïen in de winter vaak naar de steden in het gebied.Daartoe worden zij niet
gedwongen door de “moeilijke levensomstandigheden” ( veroorzaakt door Israël,
aldus de TRF) maar door bewegingen die voor bedoeïen natuurlijk zijn.

De beweringen over
de Palestijnse familie die door Israel uit hun huis zou zijn verdreven omdat
het land waarop het huis stond van archeologische waarde zou zijn, bleken
oncontroleerbaar. The Rights Forum geeft namelijk geen gegevens over dit
incident, ook niet over de naam en de locatie van de familie.

Deze wijze van
rapporteren komt overeen met die van de Israëlische organisatie “Breaking the
Silence” die door TRF ook wordt gebruikt als bron. Ook Breaking the Silence
gebruikt anonieme bronnen zonder specifieke duiding van incidenten.

Hebron

Het verslag van het bezoek aan Hebron is
kenmerkend voor de wijze waarop TRF zich liet informeren.

De Palestijnse rapporteur van B’Tselem werd
waarschijnlijk op zijn woord geloofd en dat was voor het “feitenonderzoek” van
de delegatie voldoende. Een paar aanvullingen op het TRF rapport lijken dan ook
noodzakelijk voor het verkrijgen van een duidelijker beeld.

H2 is het gebied waarin de historische Joodse
wijk van Hebron[10] zich bevindt en
waar de graven van de aartsvaders en aartsmoeders van het Joodse volk liggen
(Ma’arat HaMachpela).

Het gebied werd onder het Hebron akkoord uit
1997 tussen Israel en de Palestijnse Autoriteit, toegewezen aan Israel en
beslaat 18% van het totale oppervlak van Hebron. De Palestijnse winkels rond
het centrum zijn de laatste jaren onder invloed van de ontspanning weer gedeeltelijk
geopend, dit in tegenstelling tot wat het TRF rapport beweert. Volgens TRF
zouden er 1500 Palestijnse winkels in H2 door Israel gesloten zijn. Dat zou
betekenen dat ongeveer ieder huis in H2 een winkel zou zijn, een getal van 150
komt dichter in de buurt van de realiteit.

De wegen binnen H2 zijn, nu de tweede Intifada
voorbij is, weer geopend voor Palestijnse voertuigen en dus niet
“gesteriliseerd” zoals TRF beweert.

Wat ontbreekt in het verslag van de delegatie
is enige historische achtergrond over de “zware leefomstandigheden” in H2.

Zo wordt niets vermeld over de terreur die het
gebied in een oorlogszone heeft veranderd.

Terrorisme in Hebron begon met de slachting
die Arabieren aanrichtten onder de joodse gemeenschap in 1929. Hierdoor
verdween een van de oudste Joodse gemeenschappen ter wereld.

De negen fatale aanslagen op Joden tussen de
eerste Intifada en tweede Intifada in H2 bleven onvermeld, zo ook de wraakactie
van de Joodse arts Baruch Goldstein in de Ma’arat HaMachpela in 1994 waarbij
29 Palestijnen werden vermoord.

Ook maakt TRF geen melding van de 19 moorden op Joden in Hebron tijdens de tweede Intifada, zoals de moord op de baby Shalhevet Pass die in 2001 door een Palestijnse scherpschutter door het hoofd werd geschoten in H2.

De moord op twaalf religieuze Joden in H2 in
2003 na het avondgebed op Sabbat, ontsnapte eveneens aan het feitenonderzoek
van TRF.

De 377 dagen die Hebron tijdens de tweede
Intifada onder een uitgaansverbod doorbracht, hadden alles te maken met deze en
andere terroristische aanslagen.

Hebron was gedurende de jaren 2000-2002 een
oorlogsgebied waar soms 24 uur per dag werd geschoten.

Tot op de dag van vandaag worden in H2
Palestijnen aangehouden die met wapens op weg zijn naar de volgende aanslag.

Dit alles bepaalt voor een groot deel de
“zware leefomstandigheden” in H2.

Sederot

In het verslag over Sederot slaagde de
delegatie erin om de aandacht naar Gaza te verleggen.

Hier gaat ook het feitenonderzoek weer de mist
in.

Afgaande op de verklaringen van een vertegenwoordiger
van de minuscule organisatie Other Voice, zou Israel de ellende in Sederot
voornamelijk aan de “afsluiting” van Gaza te danken hebben.

Niets is minder waar, nadat Israël in augustus
2005 zich tot de laatste man uit Gaza terugtrok bleven de raketten vanuit Gaza
landen in Sederot en omgeving. Maar ook daarvoor werd Sederot jarenlang
bestookt met raketten.

De grenzen met Gaza bleven tot de coup van
Hamas gewoon open, behalve op dagen dat Hamas deze grensovergangen zelf
bestookte[11].

De bewoners van Gaza zouden geen enkele
bescherming hebben tegen “de aanvallen van Israel” aldus TRF.

Deze aanvallen zijn echter altijd
reacties op raketbeschietingen of andere terreur uit Gaza geweest.

Verder suggereert deze zin dat Israël
aanvallen op burgerdoelen uitvoert in Gaza. De Israëlische acties zijn echter
altijd gericht op de terreurorganisaties die aanvallen plegen op de Israëlische
bevolking.

De zorg om de “haat” die volgens TRF in
Sederot zou bestaan tegen de bevolking in Gaza, getuigd van fundamenteel
onbegrip. Juist de haat die vanuit Gaza al tien jaar op de bewoners van Sederot
wordt gericht in de vorm van mortieren en raketten zou voor TRF reden tot zorg
moeten zijn. De bevolking van Sederot richtte haar woedde altijd op de
Israelische regering die de raketten acht jaar lang tolereerde.

Gaza

De reconstructie van de inleiding van de Gaza
oorlog in het TRF rapport klopt evenmin. De Israëlische inval in Gaza begin
november 2008, was een reactie op een actie van Hamas nabij de grens met
Israel. Het graven van een tunnel onder het grenshek werd door Israëlische
militairen ontdekt en vormde de initiële schending van het bestand. De
Israëlische regering bij monde van Defensie minister Barak had het stoppen van
de bouw van tunnels als voorwaarde geteld voor dit bestand. Toen Israel
vervolgens militairen Gaza binnenstuurde om de tunnel te vernietigen werd het
vuur door Hamas geopend. De weken daarna escaleerde Hamas de raketaanvallen op
Israël en kondigde aan het bestand niet te zullen verlengen. Op 24 december
2008 verklaarde Hamas op de website van de Izzidin Al Qassam brigades[12],
dat men het conflict verder zou laten escaleren (Operatie Olievlek).

Men voegde de daad bij het woord door in
totaal 63 projectielen op Israëlische steden af te vuren.

Deze daad van oorlog werd uiteindelijk Israel
te veel. Het Israëlische veiligheidskabinet kwam op 24 december bijeen en
besloot tot militaire actie. Op 27 december reageerde Israel met een offensief
tegen Hamas in Gaza.

In haar rapportage over de humanitaire
situatie in Gaza zet TRF de trend van onvolledigheid en onjuistheid in haar
rapportage onverminderd voort. Men beweert dat “de Gazastrook door Israel al
drie jaar lang afgesloten wordt gehouden voor personen- en goederen verkeer”.

Onjuist dus, in 2009 bijvoorbeeld bracht
Israël 738.000 ton humanitaire hulp Gaza binnen.

Bij de uitbraak van de Mexicaanse griep werden
44.500 vaccinaties voor de bevolking Gaza binnengebracht. Drie Israëlische
ziekenhuizen werden aangewezen voor de behandeling van grieppatiënten uit Gaza.

Onder de humanitaire hulp in 2009 was een
hoeveelheid van 4883 ton medicijnen en medische artikelen. In 2009 werden
10.544 zieke inwoners en hun familie Israël binnengebracht voor behandeling in
een Israëlisch ziekenhuis[13]. Daar staat
tegenover dat zowel de PA als Hamas regelmatig weigeren om zieke patiënten naar
Israël te laten gaan voor behandeling. Een doodziek Palestijns kind werd
onlangs pas na een actie van Israëlische burgers Gaza uitgelaten met zijn
ouders[14].

Er zou een tekort zijn aan medicijnen in Gaza
aldus TRF, als dat al waar zou zijn dan is dat niet te wijten aan Israëlisch
beleid. Een woordvoerder van COGAT verklaarde desgevraagd dat Israel alle
medicijnen voor Gaza in alle omstandigheden doorlaat[15].
De woordvoerder verklaarde verder dat het probleem de financiering is van de
medicijnen voor Gaza. Het ministerie van gezondheid van de Palestijnse
Autoriteit en de Wereld Gezondheid Organisatie (WHO) zijn verantwoordelijk voor
de medicijnen import in Gaza. Tekort aan medicijnen heeft in bijna alle
gevallen te maken met bureaucratie en budgettaire problemen in de PA, aldus
COGAT. (zie ook bijlage 3)

Naast de humanitaire hulp die via de
grensovergangen met Israël Gaza binnenkomt wordt Gaza bevoorraad via een
omvangrijk tunnelsysteem. Deze handel is een miljoenen industrie waar Hamas
grof geld aan verdient, er wordt namelijk belasting geheven op de goederen die
via de tunnels naar binnen komen. De waarde van deze handel bedroeg 650 miljoen
dollar in 2009[16].

Een reportage op de Israëlische TV zender
Arutz 10[17] liet onlangs
zien dat via Egypte grote hoeveelheden Israëlische goederen naar Gaza worden
gebracht.

Deze goederen worden vanuit Israel naar Egypte
geëxporteerd en van daaruit naar Gaza getransporteerd via tunnels.

Buitenlandse journalisten [18]en
diplomaten die Gaza bezoeken rapporteren dat er geen humanitaire crisis in Gaza
is.

Supermarkt in Gaza (bron Al Jazeerah juni 2010)

Speelgoed winkel Gaza (bron Al Jazeerah juni 2010)

De TRF delegatie laat verder in haar rapport
de afsluiting van de grens aan de Egyptische kant geheel onbesproken. Egypte
leeft niet in een staat van oorlog met Gaza en desondanks is daar de grens
sinds 2007 hermetisch afgesloten geweest. Egypte bouwt zelfs met Amerikaanse
hulp een metalen damwand in de grond langs de grens met Gaza, om de smokkel via
tunnels te stoppen.

De politieke stellingname van het forum tegen
de internationale boycot van Hamas is veelzeggend omdat men geheel voorbij gaat
aan het feit dat Hamas op de lijst van terroristische organisaties staat van de
EU, VS en Israel.

Verder sluit Hamas zelf ieder gesprek uit over
een politieke oplossing waarbij de Palestijnse staat alleen Gaza en de
Westoever zal beslaan. Hamas streeft naar de vernietiging van de staat Israel,
een doel dat duidelijk verwoord wordt in haar handvest[19].

Bethlehem en Aida kamp.

Het TRF rapport spreekt over de oorsprong van
het vluchtelingenprobleem aan Palestijnse kant als een “vlucht en
verdrijving”. Een aanzienlijke groep vluchtelingen vertrok echter
vrijwillig. De Arabische leiders riepen hen op te vertrekken uit hun
woonplaatsen.

Zij vertrokken met de belofte dat zij terug
konden keren wanneer de Joden verdreven zouden zijn uit Palestina. Dat was het
beoogde resultaat van de oorlog die het Arabische legioen tegen de Joodse
Yishoev voerde.

Dat liep anders af, zoals bekend.

In tegenstelling tot vluchtelingen elders in
de wereld, die over het algemeen binnen 5 jaar door UNHCR worden gerepatrieerd
en gerehabiliteerd, leven Palestijnse vluchtelingen nog altijd in de UNWRA
kampen

De delegatie suggereert dat Israel
verantwoordelijk zou zijn voor de toestand in het kamp Aida in Bethlehem. Het
kamp valt echter onder de verantwoordelijkheid van UNWRA, een VN organisatie
die speciaal voor de Palestijnen is op gezet. Deze organisatie heeft een
jaarlijks budget van 1,2 miljard dollar, dat is 15 keer zoveel als de
wereldorganisatie UNHCR heeft voor de opvang en repatriëring van vluchtelingen
overal
in de wereld.

Dat de omstandigheden in dergelijke kampen nog
altijd treurig zijn is de verantwoordelijkheid van UNWRA en de Arabische
landen.

Een UNWRA rapport uit 1950[20]
laat zien dat Israel in korte tijd 31.000 Arabische vluchtelingen opnam en
rehabiliteerde.

Dat steekt schril af tegen de UNWRA kampen in
Libanon 2010 waar het nog altijd verboden is om constructiemateriaal de UNWRA
kampen binnen te brengen. Voorts hebben Palestijnen daar geen burger- en
sociale rechten en worden uitgesloten van het werken in 20 beroepen[21].

Terwijl UNWRA al 62 jaar Palestijnen in de
kampen houdt, slaagde UNHRC er bijvoorbeeld in om sinds 2007 meer dan 100.000
vluchtelingen uit Irak in andere landen onder te brengen.

Een feitenonderzoek naar deze schendingen van
mensenrechten zou voor The Rights Forum – gezien haar naam- voor de hand
liggen.

Palestijnen die in de UNWRA kampen Aida en
Dehaishe leven kiezen soms bewust voor het leven in een kamp. Dit vanwege de
voordelen van de vluchtelingenstatus, die hen gratis voorzieningen oplevert.

De wachttorens bij Aida die de delegatie
beschrijft ziet men overal langs het veiligheidshek en dienen om terroristische
infiltraties te signaleren. De” frequente invallen” van de IDF die TRF meldt
vinden slechts plaats wanneer er concrete inlichtingen zijn dat er terroristen
in het Aida kamp zijn. Deze invallen zijn in frequentie sterk afgenomen sinds
2005.

De Palestijnse veiligheidstroepen die in
december 2008 de controle over Bethlehem overnamen van de IDF, hebben sindsdien
een ijzeren vuist politiek[22] gevoerd tegen de
aanwezige terroristische cellen van Hamas en Islamitische Jihad.

De kogelgaten in het kamp die de delegatie
signaleerde, dateren uit de tijd van de tweede Intifada, aldus IDF woordvoerder
Peter Lerner.

Het gebied achter de muur is in tegenstelling
tot wat TRF beweert, niet in beslag genomen voor de bouw van de barrière.
Israel heeft geen enkel privé gebied geconfisqueerd voor de bouw van de barrière.

De opmerking dat de Joodse inwoners van
nederzettingen naast Aida van alle luxe zijn voorzien is onjuist.

Veel inwoners van de nederzettingen in het
gebied naast Bethlehem zijn arm. In Efrat bijvoorbeeld worden 40 families
onderhouden door de rest van de gemeenschap (incl. voeding), omdat ze niet in
staat zijn voor zichzelf te zorgen.

Bat Ayin, een andere nederzetting in het
gebied, heeft dezelfde problemen als Aida. Er is slechte huisvesting en
infrastructuur, geen riolering, storingen in de elektriciteit etc.

De delegatie moet bovendien in Bethlehem de
villa’s en luxe auto’s hebben gezien van de rijkeren in de Palestijnse
samenleving. Het aantal nieuwe autoverkopen steeg bijvoorbeeld vorig jaar met
77% in de Palestijnse Autoriteit.

Ruimtelijke ordening Westelijke Jordaanoever (Samaria en Judea)

Opvallend aan de rapportage over dit onderwerp
is dat de delegatie onweerlegbare feiten ontkend die door organisaties als
OCHA, Quartet Office en IMF[23] zijn
gepubliceerd over de algemene verbetering van de situatie op de West Bank.

Verder ontbreekt hier ook de context van de
beperkende maatregelen die Israel eerder nam, namelijk de Palestijnse terreur
tegen de burgerbevolking van Israel.

Zo stelt men dat Israel de ruimtelijke
ordening inzet om de economische ontwikkeling op de West Bank te beperken.
Bovengenoemde organisaties maken echter geregeld melding van sterke economische
ontwikkeling in de PA en opheffing van beperkingen in de infrastructuur
door Israel op de West Bank

Een andere bewering van TRF is dat de
“Palestijnen in de regel niet mogen rijden op wegen die voor het leger en
kolonisten zijn bestemd”.

De delegatie moet tijdens haar bezoek aan
Hebron en Har Hebron (South Hebron Hills) echter zelf hebben gezien dat
dit een onjuiste constatering is.

Op weg naar de omgeving Hebron moet men over
weg 60 hebben gereden waar het verkeer een mix is van groene (Palestijnen) en
gele (Israëli’s) nummerborden.

In de West Bank zuid (Judea) is maar één
zogenaamde “fabric of life” weg aangelegd om twee Palestijnse dorpen met elkaar
te verbinden. Het betreft de weg tussen El Khader en Hussein. Deze weg werd
geopend na de aanleg van het veiligheidshek die ter plekke een muur is.

Deze weg is verboden voor Israëli’s,
Palestijnen kunnen vanaf deze weg zo hoofdweg 60 op die Jeruzalem met Hebron
verbindt.

Slechts op drie andere plaatsen in de West
Bank zijn “fabric of life” wegen aangelegd die de ongemakken voor Palestijnen
moeten beperken. Een daarvan is het gebied rond weg 443 waar de afgelopen tien
jaar voortdurend aanslagen op automobilisten uit Israel werden gepleegd, en waarbij
zes Israëli’s het leven verloren. Na deze moorden werd de weg afgesloten voor
Palestijnse auto’s.

Op 29 mei 2010 is deze afsluiting gedeeltelijk
weer opgeheven.

Het TRF rapport rept verder over 500
checkpoints op de West Bank en stelt dat sinds 2005 het aantal checkpoints met
30 % is gestegen.

Beide beweringen zijn volkomen onwaar. Het
aantal checkpoints is van 41 de afgelopen jaren teruggebracht tot 14[24].
Een Palestijn die nu vanuit Jenin naar Hebron reist, kan dat doen zonder
belemmering.

De 14 bemande checkpoints die er nu nog zijn,
zijn zogenaamde “free flow” checkpoints waar auto’s gecontroleerd worden na een
concrete aanwijzing van een op handen zijnde terroristische aanslag. Jeruzalem
blijft off-limits voor Palestijnse auto’s in verband met de voortdurende
terreuraanslagen in die stad. De C gebieden zijn echter – in tegenstelling tot
wat TRF beweert – gewoon toegankelijk voor Palestijns verkeer.

De informatie die men van de Israëlische
mensenrechten advocaat Sfard ontving over discriminitatieve toepassing van de
wet is misleidend.

Op de West Bank zijn in feite vier soorten
wetten van kracht.

  1. Wetgeving uit de Ottomaanse tijd
  2. Wetgeving uit het Britse mandaat tijdperk
  3. Wetgeving uit de tijd van de Jordaanse bezetting (PA gebieden)
  4. Militaire wetgeving (C gebieden) hieronder vallen ook de
    nederzettingen.

Zo wordt o.a. de bouwstop afgedwongen door de
militaire autoriteiten.

De toepassing van de wet in de gebieden onder
Israëlisch bestuur wordt door het Hooggerechtshof in Israel voortdurend
kritisch beoordeeld. [25]

Nederzettingen zijn geen verboden terrein voor
Palestijnen, zoals TRF schrijft.

Slechts een zeer beperkt aantal nederzettingen
niet toegankelijk zijn voor Palestijnen.

25.000 Palestijnen werken dagelijks in de
Israëlische nederzettingen. Slechts degenen die in aanraking met justitie zijn
gekomen( na terroristische activiteiten) worden geweerd.

Andersom zijn alle Palestijnse dorpen en
steden in de A- en B gebieden verboden terrein voor Joodse Israëli’s. Dit heeft
te maken met een aantal geslaagde lynch pogingen op Israëlische Joden in die
gebieden.

In haar bespreking van de afgifte van
bouwvergunningen op de West Bank maakt de delegatie opnieuw geen onderscheid
tussen de gebieden die onder civiel bestuur staan van de PA (A en B) en het
zgn. C- gebied. In het A- en B gebied heeft Israel dus geen zeggenschap over de
afgifte van bouwvergunningen.

Het C gebied is voornamelijk agrarisch land
waar zonder bestemmingsplannen niet gebouwd mag worden (vergelijkbaar met het
Nederlandse platte land).

In tegenstelling tot de beweringen van TRF,
worden nederzettingen al jaren niet meer uitgebreid buiten de gemeentegrenzen
(sinds 2002).

Illegale bouw in gebied C wordt zonder etnisch
onderscheid beoordeeld door de autoriteiten.

In de praktijk blijkt dat de illegale bouw
door Joden veel vaker tot uitvoering van slooporders leidt. TRF maakt
opzettelijk geen melding van de massale illegale bouw door Palestijnen in
gebied C wanneer men spreekt over de sloop van Palestijnse huizen.

In sommige gevallen (Hebron en Jeruzalem) is
illegale bouw door de Palestijnse Autoriteit en de Arabische Liga ingezet om
politieke doelen te verwezenlijken.

Positie NGO’s in Israel

TRF beweert in haar rapport dat de positie van
vredes- en mensenrechten organisaties in Israel serieus bedreigd wordt door
nieuwe Israëlische wetgeving. De bewuste organisaties argumenteren dat deze
wetgeving de democratie in Israel zal bedreigen. Ook hier is de verstrekte
informatie in het TRF rapport onjuist. Men beweert dat de bewuste NGO’s door de
voorgestelde wet hun “goede doelen status” zullen kwijtraken. De bewuste
clausule in het wetvoorstel dat gebaseerd is op de Amerikaanse “Fara Act”, werd
echter al in een vroeg stadium geschrapt[26].

Zoals TRF echter zelf schrijft gaat het om de
wijze waarop NGO’s gefinancierd worden vanuit het buitenland.

De financiering van deze NGO’s – vaak met
grote sommen Europees overheidsgeld- is uitgegroeid tot een factor van
betekenis in de pogingen om het voortbestaan van de enige democratie in het
Midden Oosten ter discussie te stellen.

Delegitimisering van Israel is een van de
wapens die sinds 1967 zijn ontwikkeld om de positie van de staat uit te hollen.
Deze delegitimisering zal door Israel met wettige middelen moeten worden bestreden.
De nieuwe wetgeving richt zich dus op de buitenlandse inmenging in de
Israëlische democratie en niet op het inperken van de vrijheid van
meningsuiting.

Een voorbeeld van die buitenlandse inmenging
was de recente onthulling dat de EU een NGO project in Israël financiert, waar
Israëlische journalisten wordt geleerd om het Saöedische vredesplan uit 2002 te
promoten in Israel.

Het rapport van The Rights Forum is een ander goed voorbeeld van de beïnvloeding van de publieke opinie buiten in Israel door deze NGO’s.

Bijlages

BIJLAGE 1

Kaart Route West Bank Veiligheidshek inclusief
Groene Lijn

BIJLAGE 2

Overzicht
afgegeven bouwvergunningen Arabische wijken Jeruzalem 2000-2008

Uit de cijfers blijkt dat er totaal van 4424 afgegeven
vergunningen werden geregistreerd voor Arabische wijken in Jeruzalem. Dit is
afgezet tegen de totale afgifte van 17890 vergunningen 24 % van het totaal.
De demografische cijfers in Jeruzalem tot en met 2008 zijn: 476.000 Joden en
247.800 Moslim Arabieren. (64 % -33 % van de totale populatie).
In sommige wijken in Jeruzalem wonen zowel Joden als Arabieren (Pisqat Ze’ev,
Neve Ya’acov en in wijken in en rond de oude stad). Deze wijken zijn niet
opgenomen in dit rapport

Uitgesplitst per jaar

2000
Kalandia.Atarot, Beit Hanina 69
Shafoeat, Anata nieuw 76
Ishwaja, A- Toer, A-Sawana, Wadi El Goz 139
Sheikh Jarrah, Moshava Amerikaniet, Bab El Zahara 34
Deir Aboe Tor, Ras al amoed,Chirbat Beit Zahoer 73
Jamel Moegaber, Arav A-Swahara, Tzoer Baher;Beit Tsafafa zuid 179

2001

Kalandia.Atarot, Beit Hanina 27
Shafoeat, Anata nieuw 71
Ishwaja, A- Toer, A-Sawana, Wadi El Goz 213
Sheikh Jarrah, Moshava Amerikaniet, Bab El Zahara 43
Deir Aboe Tor, Ras al amoed,Chirbat Beit Zahoer 53
Jamel Moegaber, Arav A-Swahara, Tzoer Baher;Beit Tsafafa zuid 232

2002

Kalandia.Atarot, Beit Hanina 43
Shafoeat, Anata nieuw 60
Ishwaja, A- Toer, A-Sawana, Wadi El Goz 179
Sheikh Jarrah, Moshava Amerikaniet, Bab El Zahara 30
Deir Aboe Tor, Ras al amoed,Chirbat Beit Zahoer 65
Jamel Moegaber, Arav A-Swahara, Tzoer Baher;Beit Tsafafa zuid 170

2003

Kalandia.Atarot, Beit Hanina 53
Shafoeat, Anata nieuw 52
Ishwaja, A- Toer, A-Sawana, Wadi El Goz 103
Sheikh Jarrah, Moshava Amerikaniet, Bab El Zahara 30
Deir Aboe Tor, Ras al amoed,Chirbat Beit Zahoer 38
Jamel Moegaber, Arav A-Swahara, Tzoer Baher;Beit Tsafafa zuid 201

2004

Kalandia.Atarot, Beit Hanina 131
Shafoeat, Anata nieuw 103
Ishwaja, A- Toer, A-Sawana, Wadi El Goz 36
Sheikh Jarrah, Moshava Amerikaniet, Bab El Zahara 9
Deir Aboe Tor, Ras al amoed,Chirbat Beit Zahoer 17
Jamel Moegaber, Arav A-Swahara, Tzoer Baher;Beit Tsafafa zuid 94

2005

Oude Stad Moslim kwartier 2
Kalandia.Atarot, Beit Hanina 121
Shafoeat, Anata nieuw 100
Ishwaja, A- Toer, A-Sawana, Wadi El Goz 42
Sheikh Jarrah, Moshava Amerikaniet, Bab El Zahara 2
Deir Aboe Tor, Ras al amoed,Chirbat Beit Zahoer 7
Jamel Moegaber, Arav A-Swahara, Tzoer Baher;Beit Tsafafa zuid 55

2006
Kalandia.Atarot, Beit Hanina 141
Shafoeat, Anata nieuw 180
Ishwaja, A- Toer, A-Sawana, Wadi El Goz 26
Sheikh Jarrah, Moshava Amerikaniet, Bab El Zahara 18
Deir Aboe Tor, Ras al amoed,Chirbat Beit Zahoer 55
Jamel Moegaber, Arav A-Swahara, Tzoer Baher;Beit Tsafafa zuid 215

2007

Kalandia.Atarot, Beit Hanina 78
Shafoeat, Anata nieuw 84
Ishwaja, A- Toer, A-Sawana, Wadi El Goz 16
Sheikh Jarrah, Moshava Amerikaniet, Bab El Zahara 4
Deir Aboe Tor, Ras al amoed,Chirbat Beit Zahoer 11
Jamel Moegaber, Arav A-Swahara, Tzoer Baher;Beit Tsafafa zuid 182

2008

Oude Stad Moslim kwartier 1
Kalandia.Atarot, Beit Hanina 81
Shafoeat, Anata nieuw 91
Ishwaja, A- Toer, A-Sawana, Wadi El Goz 48
Sheikh Jarrah, Moshava Amerikaniet, Bab El Zahara 11
Deir Aboe Tor, Ras al amoed,Chirbat Beit Zahoer 60
Jamel Moegaber, Arav A-Swahara, Tzoer Baher;Beit Tsafafa zuid 170
Israel 28 december 2009-12-29

Bron: Gemeente Jeruzalem

BIJLAGE 3

Weekrapport Humanitaire hulp aan Gaza 15 t/m 22 juni 2010

Detailed Crossing Activity

120 truckloads (2,166 Tons) were unloaded at the crossings and imported into the Gaza Strip.

Detailed Merchandise Transfer to the Gaza Strip

By Type of Good

Humanitarian Goods and Merchandise

Imports

Kerem Shalom

Merchandise

Truckloads

Weight (tons)

Private
Sector

Milk Powder and Baby
Food

1

15

Rice

1

40

Sugar

3

100

Flour

1

30

Produce
(Fruits and Vegetables)

9

176

Meat, Chicken and
Fish Products

1

14

Dairy
Products

6

91

Cakes and
Candies

4

49

Cornflakes

1

5

Mixed
Additional food Products

12

134

Clothing and
Footwear

6

65

Hygiene
Products

3

34

Essential
Humanitarian Products

3

34

Aluminum

1

8

Kitchen wear

16

312

Products For
Schools

14

273

Notebooks

1

30

Wood
Profiles

9

301

Equipment for the
Electricity and the communication systems

1

7

Toys

10

98

Medicine and
Medical Equipment

1

4

Inputs to
Agriculture

4

22

International
Organizations

UNRWA

Milk Powder and Baby
Food

1

20

Additional
Food Products

3

45

WHO

Envelops

3

59

Medicine and
Medical Equipment

5

100

Overall Total

120

2,166

 

Fuel Supply- Kerem Shalom Crossing

Terminal

Quantity

Cooking Gas

198 tons

Heavy Duty Diesel Fuel for the Power Station

126,400 liters

Verwijzingen

[1] http://www.israelemb.org/la/me

[1] http://www.jcpa.org/JCPA/Templates/ShowPage.asp?DBID=1&LNGID=1&TMID=111&FID=442&PID=0&IID=3056 dia/news/Fence/HCOJRuling%20.htm

[2] http://www.securityfence.mod.gov.il/Pages/Eng/Humanitarian.htm

[3]
http://www.jcpa.org/JCPA/Templates/ShowPage.asp?DBID=1&LNGID=1&TMID=111&FID=442&PID=0&IID=3056

[4] Bron : Global Law Forum – Professor
Avraham Bell

[5]http://en.wikipedia.org/wiki/Shimon_HaTzadik

[6]http://www.theisraelproject.org/atf/cf/%7B84dc5887-741e-4056-8d91-a389164bc94e%7D/20100302LAUNCH%20OF%20DEVELOPMENT%20OF%20GAN%20HAMELECH.PDF

[7]
http://www.jcpa.org/JCPA/Templates/ShowPage.asp?DRIT=5&DBID=1&LNGID=1&TMID=111&FID=625&PID=0&IID=1804&TTL=Is_Jerusalem_Being_

[8] http://www.volkskrant.nl/binnenland/article1382754.ece/Met_Van_Agt_naar_de_bedoeiuml_nen

[9] http://www.ynetnews.com/articles/0,7340,L-3910555,00.html

[10]http://www.answers.com/topic/hebron

[11] http://www.haaretz.com/news/barak-hamas-will-pay-for-attack-on-gaza-border-crossing-1.244272

[12] http://translate.google.com:80/translate?hl=en&sl=auto&tl=en&u=http%3A%2F%2Fwww.alqassam.ps%2Farabic%2Fstatments.php%3Fid%3D4051

[13] http://www.youtube.com/watch?v=7VfEkXFa5AA&feature=related

[14]
http://news.nana10.co.il/Article/?ArticleID=712525

[15] http://www.ynetnews.com/articles/0,7340,L-3260173,00.html

[16]http://www.jcpa.org/JCPA/Templates/ShowPage.asp?DBID=1&LNGID=1&TMID=111&FID=443&PID=0&IID=4123

[17]http://switch3.castup.net/cunet/gm.asp?s=4720CFEC0DCE42CE84A2E3E68B59E923&ak=null&format=wm&ClipMediaID=5565665

[18]http://www.steffen-jensen.dk/dan/blogartikler/134–mere-mangel-pa-arbejde-end-pa-mad/

http://www.tomgrossmedia.com/mideastdispatches/archives/000737.html

[19] http://www.mideastweb.org/hamas.htm

[20] http://unispal.un.org/UNISPAL.NSF/0/EC8DE7912121FCE5052565B1006B5152 http://elderofziyon.blogspot.com/2010/06/unrwas-fascinating-1950-report.html [20]

[21] http://www.amnestyusa.org:80/document.php?lang=e&id=ENGMDE180102007

[22] http://www.haaretz.com/news/six-die-as-pa-cracks-down-on-hamas-in-west-bank-1.276984

[23] http://www.tufi.org.uk/news/imf_praises_economic_efforts.html

[24] http://www.jpost.com/Features/FrontLines/Article.aspx?id=178810

[25] Bron: IDF Spokesman’s Office – Majoor Peter Lerner

[26] Bron: Asher
Fredman – NGO Monitor